Palestina-Israël.info
         
 

 

 

DAGELIJKS LEVEN

Water

Wat je hier kunt lezen:

1. Berichten
2. Waterleiding
3. In de Jordaanvallei
4. Andere water gerelateerde problemen

1. Berichten

22 november 2014:

Waterbronnen liggen op de onteigende grond van Palestijnen, maar zij mogen er geen water van gebruiken. Ze besteden nu 1/3 van hun inkomen aan drinkwater en gebruiken dus zo weinig mogelijk water. http://palsolidarity.org/2014/11/israeli-forces-seize-a-tractor-its-truck-four-water-tanks-and-three-bases-from-susiya-village/?utm_source=wysija&utm_medium=email&utm_campaign=Weekly+Digest

17 februari 2014:

Een artikel van Amira Hass, een Israëlische journaliste die lang in de bezette gebieden heeft gewoond: Israël steelt het water diep onder de Westbank; de Palestijnen moeten het terugkopen, terwijl de nederzettingen genoeg water hebben om hun parken groen te houden.
http://sabbah.biz/mt/archives/2014/02/17/israeli-watergate-scandal-facts-palestinian-water/#utm_source=Sabbah+Report+Newsletter&utm_campaign=e9816141a0-Mailchimp_RSS_EMAIL_CAMPAIGN&utm_medium=email&utm_term=0_b25ea89f16-e9816141a0-414488809

16 december 2013:

Over de 'verdeling' van water in de Jordaanvallei. Dit filmpje is ook te zien via de Israëlische media.
Deze film is weer een getuigenis van de oneerlijke verdeling van water, ten gunste van de kolonisten in de nederzettingen.
http://tv.social.org.il/en/rampant-agriculture

10 december 2013:

Na jarenlange besluiteloosheid is er dan nu een akkoord tussen Jordanië, Israël en de Palestijnen over de aanleg van een pijpleiding die water van de Rode Zee naar de Dode Zee zal gaan vervoeren. Zo moet het watertekort ook voor de Palestijnen minder worden.

27 februari 2013:

Over de huidige water-situatie in de Westbank en in de Gazastrook:
http://www.thirstingforjustice.org/wp-content/uploads/2013/02/Key-facts-about-water.pdf

Een helder overzicht van de watersituatie vindt u ook op:
http://www.waternet.be/nederlands/conflict_israel-palestina/

 

2. Waterleiding

Bron: artikel van Amira Hass in de Ha'aretz

23 september 2012

Het Israëlische leger wil voorkomen dat het Palestijnse gezag een nieuwe pijpleiding aanlegt om voor 600.000 Palestijnen op de Westbank het watertekort op te heffen.

De reden die hiervoor wordt gegeven is dat deze leiding over een afstand van minder dan 2 kilometer langs Weg 50 komt te liggen, wat het verkeer van Joodse reizigers zou belemmeren.

Uit de pijpleiding die er nu ligt (in 1972 aangelegd door Israël) stroomt 45-50% water weg, vanwege slechte constructie en slecht onderhoud. Daarnaast wordt er illegaal door Palestijnse boeren water getapt omdat ze niet genoeg hebben voor de bevloeiing van hun land. De Palestijnse Autoriteit betaalt echter wel voor de volle 100% water.

In de Palestijnse dorpen is vooral in de maanden mei t/m oktober water tekort. In veel dorpen is er per week een paar uur water beschikbaar. In andere dorpen slechts tweemaal per maand. Daardoor is het heel moeilijk om de was te doen, of het sanitair schoon te maken. Scholen, ziekenhuizen en fabrieken moeten water kopen, dat via tankwagens wordt aangevoerd. In een Palestijnse wijk van Hebron hebben de inwoners slechts eens per paar weken water, omdat de straten slechts toegankelijk zijn voor Israëlische auto's, dus kan er geen (Palestijnse) tankwagen met water komen. Zij moeten nu gebruik maken van waterputten.

Op 26 augustus 2012 begonnen bulldozers tussen de huizen van de Palestijnen te graven om een oude pijp voor de watertoevoer naar de joodse nederzetting te vervangen door een nieuwe, bovengrondse. De Palestijnse bewoners van de wijk zijn bang dat hun huizen worden beschadigd. Op sommige plaatsen wordt de pijplijn vastgemaakt aan de (Palestijnse) huizen.

Als reden hiervoor wordt door de Israëlische autoriteit opgegeven: diefstal door de Palestijnen.

(Amira Hass is een prominent Israëlische journalist, die enkele jaren in de West Bank en Gaza heeft gewoond en veel schrijft over de situatie in de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook.)

3. In de Jordaanvallei

(verslag van een ons bekende auteur)

28 november 2011

Een dagje vrijwilligerswerk in de Jordaanvallei

Via facebook ontving ik een uitnodiging voor deelname aan een dag vrijwilligerswerk in de Jordaanvallei. Aangezien ik graag nieuwe plekken ontdek en mijn handen uit de mouwen steek, leek me dat een uitstekende manier om mijn zaterdag door te brengen.

Het verzamelpunt is Al Manara, in het hart van Ramallah. Daar staan twee busjes voor elk 18 personen op ons te wachten. We zijn met een gemengde groep, Palestijnen en een aantal buitenlandse vrijwilligers. Er is een speciale oproep uitgegaan naar dokters en mensen met een medische achtergrond. We gaan naar een dorpje in de Jordaanvallei waar geen huisarts en geen ziekenhuis is. De inwoners zijn afhankelijk van dokters die hun dorp bezoeken en het dichtstbijzijnde voor hen toegankelijke ziekenhuis is in Ramallah, ruim 1,5 uur rijden, daar de doorgaande wegen gesloten zijn voor de Palestijnen.

We rijden vanuit Ramallah eerst in oostelijke richting door de heuvels, een prachtig landschap, en komen voorbij de grote supermarktketen van Rami Levi, een joodse Israëli die mega supermarkten bouwt aan de rand van de nederzettingen. Deze supermarkten zijn ook toegankelijk voor de Palestijnen in bezet gebied. “Een kilo kip kost daar maar 5 shekel,” zegt één van de Palestijnse jongens in de bus. Ik had al vaker van Rami Levi gehoord en de discussie tussen Palestijnen of je daar nou wèl of niet moet kopen. Het is heel goedkoop ja. Maar je steunt er wel de Israëlische bedrijvigheid in bezet gebied mee èn het is de nekslag voor de toch al slechte Palestijnse economie.

Ik zit in de bus naast Huwaida Arraf, een Palestijnse activiste die bekend is van haar deelnames aan de verschillende Gazavloten die proberen de Israëlische blokkade van Gaza te doorbreken. Onlangs was ze te zien in actie met een aantal andere Palestijnse Freedom Riders op een bus voor joodse kolonisten uit de nederzettingen in een poging deze apartheid te doorbreken en naar Jeruzalem te reizen. Bij de checkpoint werden zij hardhandig uit de bus gehaald en gearresteerd.

Na bijna een uur rijden bereiken we de rivier de Jordaan, ten noorden van de Dode Zee. Nou ja, de rivier, het is eigenlijk de opgedroogde rivierbedding die we zien. Israël heeft in de afgelopen decennia al het water uit dit gebied weggepompt voor de nederzettingen. De Jordaan staat droog. We zien de tekens van de grens met Jordanië, prikkeldraad en hekken en in de verte is een grensovergangscontrolepost.

Het glooiende landschap is schitterend en na de regen van afgelopen weken ligt er een groene waas over de heuvels. De Jordaanvallei is heel vruchtbaar en door de ligging, ruim 300 meter onder zeespiegel, tussen de bergen, is het er het hele jaar door warm. We zien overal kassen en dadelpalmen, maar ook veel sinaasappel- en citroenbomen. Dit hele gebied valt sinds de Oslo akkoorden onder Israëlische militaire controle en wordt aangeduid als C-gebied. De Jordaanvallei bedraagt 30% van het grondgebied van de Westbank. Het is 15 kilometer in de breedte en 120 kilometer in lengte. Toen het in 1967 door Israël bezet werd woonden er nog 320.000 mensen. Door alle maatregelen die Israël in de jaren daarna genomen heeft, wonen er nu nog slechts 48.000 Palestijnen in de Jordaanvallei, verspreid over 20 dorpen en tientallen Bedoeïnen gemeenschappen. In de afgelopen decennia hebben zich 7.500 joodse kolonisten gevestigd in 28 nederzettingen.

Inmiddels bevinden we ons vlakbij de groene lijn, in het noorden van de Jordaanvallei. Voor ons uit is de Israëlische militaire checkpoint. We slaan linksaf en rijden het dorp Bardala binnen. Links en rechts van de weg zie ik de kassen. In het dorp worden we ontvangen op het schoolplein waar Fathy Khdirat van de Jordan Valley Solidarity campaign ons welkom heet. Er zijn vandaag verschillende dingen te doen en we mogen kiezen waar we het liefst heen gaan. De dokters gaan de school in waar een aantal lokalen zijn geprepareerd om de zieken te ontvangen. Ze hebben medicijnen meegebracht die niet in het dorp verkrijgbaar zijn. Anderen kiezen ervoor te helpen met het maken van bakstenen van modder, een oude techniek die weer leven ingeblazen wordt in de Jordaanvallei. Het is een milieuvriendelijke manier van bouwen, met goedkope materialen en de huizen zijn warm in de winter en koel in de zomer dus er is geen elektrische airco nodig. Een belangrijke reden voor het bouwen van modderhuizen heeft te maken met de vernieling van woningen die zonder vergunning gebouwd worden. Sinds 1967 heeft Israël geen vergunningen meer afgegeven voor het bouwen van enige vorm van constructies door Palestijnen. Zelfs een schuurtje voor de dieren of een afdakje tegen de felle zon worden door het leger weer afgebroken.

Ik kies ervoor om mee te gaan naar een nabijgelegen waterbron waar water uit de grond welt en naar beneden stroomt, om door de Palestijnen opgevangen te worden voor eigen gebruik. Ik heb veel gehoord over de oneerlijke verdeling van water in dit gebied en wil meer weten over de situatie hier.

We bevinden ons in het gebied waar een natuurlijke waterbron onder de grond zit. Dit grondwater behoort volgens internationale wetgeving toe aan de Palestijnse bewoners. De Israëlische waterleidingmaatschappij pompt echter het grootste deel van het water weg voor gebruik in Israël en in de nederzettingen. Elk jaar wordt in totaal 44 miljoen liter water gebruikt door de minder dan 10.000 joodse kolonisten in de nederzettingen in de Jordaanvallei. Dit is bijna één derde van het water dat beschikbaar is voor de 2,5 miljoen Palestijnen die in de Westbank wonen. Een joodse kolonisten familie heeft elke dag ruim drie keer zoveel water beschikbaar als de inwoners van Israël. Door de oneerlijke waterverdeling hebben de joodse kolonisten in dit gebied veel meer water voor intensieve land- en tuinbouw.

De Palestijnen in dit gebied hebben altijd te lijden onder watertekorten. Door de Israëlische controle van de watervoorraad, zijn veel waterbronnen opgedroogd. Vóór 1967 waren er 209 waterbronnen in gebruik, nu zijn dat er nog 89. Door het watertekort kunnen de Palestijnse boeren niet meer concurreren in de agrarische sector met de joodse kolonisten. In sommige Palestijnse gemeenschappen in de Jordaanvallei is de waterconsumptie minder dan 40% van de door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) aanbevolen hoeveelheid van 100 liter water per dag. De waterconsumptie in Bedoeïnen gemeenschappen die geen watersysteem hebben is slechts 20 liter per persoon, de hoeveelheid die de WHO aanduidt als noodzakelijk voor overleving op korte termijn in geval van humanitaire crises zoals in vluchtelingenkampen in Darfur of op Haïti na de aardbeving.

Eén van de natuurlijke waterbronnen in de buurt van Bardala is overwoekerd geraakt met distels, riet en andere plantgroei. Omdat er geen lokale autoriteit is die zich bekommert om de water situatie in dit gebied, willen de bewoners uit de omgeving nu zelf de stroom schoonmaken. We willen graag onze handen uit de mouwen steken en nemen het gereedschap ter hand. We hakken, zagen, trekken, sjouwen en krijgen natte en modderige voeten, maar na een paar uurtjes werk, ziet het er al een stuk beter uit!

Na het harde werken, rijden we langs een aantal Bedoeïnen tenten waar een groep kinderen van een aantal lokale vrijwilligers les krijgt in een soort geïmproviseerd schooltje. De kinderen zien er redelijk verwilderd en vervuild uit en als ze speelgoed en eten ontdekken, zijn ze niet te houden. Ze trekken aan de spullen, grissen het eten uit de handen van de vrijwilligers en slaan en schoppen elkaar om ook iets te kunnen bemachtigen. Ik was al eerder in Bedoeïnen dorpen en heb dit soort taferelen vaker meegemaakt, maar de Palestijnse vrijwilligers uit Ramallah zijn erg geshockeerd van wat ze hier zien. In het drukke, stadse Ramallah is het leven natuurlijk heel anders. Veel Palestijnen uit de steden zijn nog nooit in een Bedoeïnen dorp geweest en kennen de situatie daar niet. Geen water, geen elektriciteit, geen onderwijs en geen medische hulp, behalve als er een groep is zoals de Jordan Valley Solidarity Campaign, die zich inzet voor deze Bedoeïnen.

We eindigen de middag met een late lunch in Bardala. De groep wordt verdeeld over een aantal lokale families die heerlijke maaltijden hebben bereid. De gastvrijheid in de Jordaanvallei is bijzonder en het landschap is schitterend. Als we terugrijden zien we de zon langzaam achter de bergen verdwijnen terwijl de lucht rood kleurt. Even een dutje doen in de bus, voordat ik doorreis naar Nablus!

Zie ook:
www.jordanvalleysolidarity.org
www.btselem.org/jordan_valley

Hoewel water heel schaars is, zijn er in de meeste nederzettingen zwembaden en worden de perken en de tuinen veel gesproeid.

Ook de niet Palestijnse bevolking van Israël is zich bewust van het waterprobleem. Ook bij hen hapert af en toe de waterleiding. Zij moeten dus zuinig doen met water.

En ook voor de joodse inwoners is water duur. De Israëlische regering moet steeds rekening houden met problemen rond de watertoevoer - de Jordaan ontspringt nu eenmaal grotendeels niet op Israëlische bodem.
Maar deze ongemakken vallen toch in het niet bij de immense gevolgen, waarmee de Palestijnse inwoners geconfronteerd worden.
Op de eerste plaats is de verdeling op z'n zachtst gezegd scheef te noemen.

4. Andere water gerelateerde problemen

Daarnaast zijn er tal van andere problemen:
Veel kinderen in Palestina zijn ondervoed en hebben een zeer slechte gezondheid als gevolg van onregelmatige voedingspatronen, het ontbreken van medische verzorging. Maar vooral het gebrek aan voldoende en vooral zuiver drinkwater is de oorzaak daarvan.

Meer dan 1.1 miljoen Palestijnen leven in gebieden waarin de basisinfrastructuur ontbreekt. Door dat gebrek zijn veel Palestijnse gebieden zeer vatbaar voor diverse ziektes. Open rioolbuizen, beperkte voorraad aan schoon water en onvoldoende rioleringssystemen zorgen voor stinkende poelen van afvalwater in de straten.
Ongeveer 45% van de kinderen in de Gazastrook lijdt bijvoorbeeld aan gewichtsverlies en verzwakking als gevolg van maagdarmstoornissen, vooral veroorzaakt door vervuild drinkwater vol parasieten en bacteriën. Het water dat gebruikt wordt bij de bereiding van groente, is verontreinigd door vuilnis nabij de wateropslagplaatsen en door een slechte zuivering. Dit probleem is in de Gazastrook eind 2013 des te groter door gebrek aan brandstof voor de pompen voor afvoer van afvalwater en voor de zuiveringsinstallatie.

Het watergebrek onder de Palestijnse bevolking speelt een grote rol bij de armoede. Omdat de Palestijnse gebieden karig bedeeld worden met water, heeft de landbouw weinig kans van slagen.

Een praktisch voorbeeld uit het leven van alledag: in Groot Abassan (in de Gazastrook) levert de Israëlische waterleidingmaatschappij "Mekorot" drinkwater aan 1400 klanten, op een totale bevolking van 8000 personen. Door de geringe waterdruk wordt er maar 140 tot 190 liter per dag geleverd i.p.v. de benodigde 480 liter. De dorpsbewoners moesten generatoren kopen om het water naar hun tanks op de daken te pompen. Dat lukt lang niet altijd, omdat het water slechts op zeer onregelmatige tijdstippen overdag of 's nachts geleverd wordt. Veel dorpen zijn door dit probleem overgegaan op het boren van putten om zo toch in hun waterbehoefte te voorzien. Het water uit deze putten is echter meestal vervuild en extreem verzilt. Uit noodzaak wordt dit water vermengd met het drinkwater van de maatschappij om in de behoefte van het dorp te voorzien.

Bij de meeste Palestijnse gezinnen, zowel in de Gazastrook als op de Westbank,   komt het vaak voor dat er niet meer gedoucht kan worden, omdat er dan gewoon geen water meer in de tank op het dak zit. De meeste families gaan zuinig met het spaarzame water om. Het water dat gebruikt is om te spoelen en te wassen, wordt in emmers verzameld om daarmee het toilet door te spoelen of om de tomaten en rode bietplantjes in de tuin te begieten. Aan het begin van de week wordt het water in de tank op het dak geleid.

Ook de Palestijnse boeren lijden ernstig onder het watertekort. Vaak is het water dat de boeren geleverd krijgen door de waterleidingmaatschappij veel te weinig voor de fruitteelt. Daarom heeft een groot aantal boeren enkele jaren geleden open reservoirs gebouwd om zo regenwater op te vangen. De Israëlische autoriteiten verklaarden echter dat de reservoirs de natuurlijke loop van het water tegenhielden en het waterpeil van de stroomafwaarts gelegen meren zouden verlagen. De eigenaren van de reservoirs moesten deze afbreken of daarover belasting betalen. Voor het slaan van putten krijgt men meestentijds geen toestemming van de Israëlische militaire autoriteiten.

Oktober 2009:

Rapport van Amnesty International over de Israëlische politiek betreffende het waterbeheer in de Bezette Gebieden.

Amnesty beschuldigt Israël in dit rapport van het ontnemen van het recht aan Palestijnen op het beschikbare water. Israël controleert de watertoevoer volledig.

"Israël verhindert dat de Palestijnen een goede water-infrastructuur kunnen bouwen.
Palestijnen krijgen slechts de beschikking over een fractie van het beschikbare water uit de waterbronnen, die aanwezig zijn in de bezette gebieden. Het meeste water gaat naar de illegale Israëlische nederzettingen, die ongelimiteerd van het water gebruik kunnen maken, ook voor zwembaden, irrigatie van landbouwgrond en tuinen" zegt Donatella Rovera, die als onderzoeker werkzaam was voor het uitgebreide rapport van Amnesty International

De Israëlische nederzettingen, waar ongeveer 450.000 kolonisten wonen, gebruiken 80% van de ondergrondse waterreservoirs in de Westbank, die de enige waterbron vormen voor de Palestijnse bevolking (2,3 miljoen mensen) daar. Israël heeft daarnaast water uit diverse andere bronnen, omdat de Israëli's ook beschikken over water uit de rivier de Jordaan. Palestijnen kunnen nauwelijks 70 liter per persoon per dag gebruiken, terwijl de Israëlische bewoners van de nederzettingen over meer dan 300 liter per persoon beschikken, dus over meer dan vier keer zoveel. In afgelegen dorpen hebben de Palestijnen nauwelijks 20 liter per persoon per dag, hetgeen beschouwd wordt als het minimale wat een mens in noodsituaties ter beschikking moet hebben. In deze dorpen hebben 180.000 tot 200.000 bewoners geen stromend water en het Israëlische leger voorkomt dikwijls zelfs dat zij regenwater kunnen opvangen.   

"In de Gazastrook is de watersituatie wanhopig," zegt Donatella Rovera. "Het enige beschikbare water uit de ondergrondse wateropslag in het kustgebied is vervuild en onbruikbaar voor menselijke consumptie. En Israël geeft geen toestemming om water uit de ondergrondse bronnen in de bezette gebieden door te sluizen naar Gaza. Israël heeft strenge regels ingesteld voor het importeren van materialen en grondstoffen naar Gaza voor de wederopbouw, waaronder ook de watertoevoer, die zwaar beschadigd is. Palestijnen moeten nu voor veel geld water van dubieuze kwaliteit kopen, hetgeen bedreigend is voor de volksgezondheid."