Palestina-Israël.info
         
 

 

 

BEZETTING

Water

Wat je hier kunt lezen:

1. Berichten
2. Inleiding
3. De huidige waterbeheersituatie
4. De gevolgen voor de bevolking

1. Berichten

14 april 2017:

“Water of geen water, ik ga gewoon door.” http://www.eajg.nl/node/987

29 maart 2017:

Israël gebruikt water als middel voor apartheid: https://electronicintifada.net/blogs/adri-nieuwhof/israel-worlds-leading-practitioner-water-apartheid

10 december 2013:

Vitens, een Nederlands waterbedrijf, heeft het contract opgezegd met Mekorot, het Israëlische bedrijf dat Palestijn water naar illegale nederzettingen en landerijen op Palestijns gebied pompt. (Zie het bericht hieronder.) Water dat de Palestijnse boeren nodig hebben voor hun landbouw activiteiten. De landerijen van de Israëlische kolonisten, zoals in de Jordaanvallei, zien er groen uit en brengen goede oogsten op. De landerijen van de Palestijnse boeren hebben tekort aan water, zodat de opbrengst veel minder is. Ook kunnen de boeren, vanwege de watersituatie slechts een deel van hun landerijen gebruiken.

10 december 2013:

Na jarenlange besluiteloosheid is er dan nu een akkoord tussen Jordanië, Israël en de Palestijnen over de aanleg van een pijpleiding die water van de Rode Zee naar de Dode Zee zal gaan vervoeren. Zo moet het watertekort ook voor de Palestijnen minder worden.

22 november 2014:

Waterbronnen liggen op de onteigende grond van Palestijnen, maar zij mogen er geen water van gebruiken. Ze besteden nu 1/3 van hun inkomen aan drinkwater en gebruiken dus zo weinig mogelijk water. http://palsolidarity.org/2014/11/israeli-forces-seize-a-tractor-its-truck-four-water-tanks-and-three-bases-from-susiya-village/?utm_source=wysija&utm_medium=email&utm_campaign=Weekly+Digest

3 oktober 2013:

Eigenlijk is er dus sinds 2001 niets veranderd:

Gaza to run out of drinking water by 2016

Gaza's population of 1.6 million Palestinians are without clean drinking water. The only source of water they can access—the underground water aquifer—is being over-utilized and is now highly polluted with sea water and sewage intrusion. The UN warns that unless a solution is found to provide Gaza with safe and affordable water, Gaza's aquifer will become unusable by 2016, and irreversibly damaged by 2020.[1]

Today, only 5% of the water Gazans extract from the Coastal aquifer is now safe to drink. Most families in Gaza are forced to buy drinking water from private companies at high cost, with some paying as much as a third of their income on water.

The portion of the Coastal aquifer running beneath Gaza represents only a small percentage of the total freshwater resources available to Israelis and Palestinians. Israel continues to exploit 90% of the available freshwater for exclusive Israeli use – particularly the underground Mountain aquifer in the occupied West Bank – while Palestinians have access to less than 10%. It does so in violation of international water law, which calls for these resources to be shared “equitably and reasonably” between Palestinians and Israelis.

There is a solution, and it starts with the implementation of Palestinian water rights. If Palestinians have access to their rightful share of the available water resources, and if Israel lifts its blockade over the Gaza Strip, which restricts water imports as well as the entry of materials and goods needed to upgrade and repair its deteriorating water infrastructure, many of Gaza's water problems would be solved.

23 september 2012:

Bron: artikel van Amira Hass in de Ha'aretz (23 september 2012)

Het Israëlische leger wil voorkomen dat het Palestijnse gezag een nieuwe pijpleiding aanlegt om voor 600.000 Palestijnen op de Westbank   het watertekort op te heffen.

De reden die hiervoor wordt gegeven is dat deze leiding over een afstand van minder dan 2 kilometer langs Weg 50 komt te liggen, wat het verkeer van Joodse reizigers zou belemmeren.

Uit de pijpleiding die er nu ligt (in 1972 aangelegd door Israël) stroomt 45-50% water weg, vanwege slechte constructie en slecht onderhoud. Daarnaast wordt er illegaal door Palestijnse boeren water getapt omdat ze niet genoeg hebben voor de bevloeiing van hun land. De Palestijnse Autoriteit betaalt echter wel voor de volle 100% water.

In de Palestijnse dorpen is vooral in de maanden mei t/m oktober water tekort. In veel dorpen is er per week een paar uur water beschikbaar. In andere dorpen slechts tweemaal per maand. Daardoor is het heel moeilijk om de was te doen, of het sanitair schoon te maken. Scholen, ziekenhuizen en fabrieken moeten water kopen, dat via tankwagens wordt aangevoer<p class="style4">In een Palestijnse wijk van Hebron hebben de inwoners slechts eens per paar weken water, omdat de straten slechts toegankelijk zijn voor Israëlische auto's, dus kan er geen (Palestijnse) tankwagen met water komen. Zij moeten nu gebruik maken van waterputten.

Op 26 augustus 2012 begonnen bulldozers tussen de huizen van de Palestijnen te graven om een oude pijp voor de watertoevoer naar de joodse nederzetting te vervangen door een nieuwe, bovengrondse. De Palestijnse bewoners van de wijk zijn bang dat hun huizen worden beschadigd. Op sommige plaatsen wordt de pijplijn vastgemaakt aan de (Palestijnse) huizen.

Als reden hiervoor wordt door de Israëlische autoriteit opgegeven: diefstal door de Palestijnen.

Amira Hass is een prominent Israëlische journalist, die enkele jaren in de West Bank en Gaza heeft gewoond en veel   schrijft over de situatie in de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook.

 

2. Inleiding

Water is van levensbelang voor ieder mens en voor ieder volk.
Om water zijn al heel wat oorlogen gevoerd.

Er is een conflict tussen Israël en Palestijnen over het waterbeheer. Het gaat hierbij over de rivier de Jordaan en over de ondergrondse waterreservoirs.
Een belangrijk aspect bij alle conflicten en oorlogen die tot dusver in dit gebied gevoerd zijn, is het waterbeheer in dit zo waterarme gebied.
De rivier de Jordaan speelt in dat vraagstuk een overheersende rol. Dat zien we al meteen, als we een blik werpen op het kaartje hieronder (de meest rechtse 'lijn' van boven naar beneden is de Jordaan):

Legenda:                                                               

1  Berg Hermon (daar ontspringen vele     stroompjes die samen de Jordaan     vormen);

2  Libanon;

3  Syrië;

4  Jordanië;

5  Meer van Tiberias;

6  Westbank;

7  Israël;

8  Gazastrook;

9  Egypte;

10  Dode Zee;

11  Middellandse Zee.     

A  Jeruzalem; B  Tel Aviv; C  Haifa; 

J  de rivier Jordaan.

Allereerst valt op dat de Jordaan niet éën rivier is. De rivier bestaat uit talloze beekjes en stroompjes die in het brongebied samen uiteindelijk de Jordaan vormen. Dat brongebied, waar de Jordaan ontspringt, ligt voornamelijk op en rond de berg Hermon, gelegen in het grensgebied tussen Libanon en Syrië. Maar ook op de door Israël bezette Golanhoogte en in het noorden van Israël zelf ontspringt nog een aantal kleine stroompjes en beekjes die alle naar de hoofdstroom, de Jordaan, voeren.

Daar hebben we meteen het tweede opvallende item: de rivier ontspringt voor een deel in andere landen dan waarheen hij uiteindelijk stroomt. Een potentiële bron voor conflicten.

Als de Jordaan dan uit al die stroompjes en riviertjes uiteindelijk de Jordaan is geworden, stroomt hij vanaf de Golanhoogte omlaag, Noord- Israël binnen (de laagvlakte van Galilea). Vervolgens komt hij uit in het Meer van Tiberias (ook wel Meer van Galilea genoemd), om daarna verder te stromen richting Palestijnse gebieden (de Westbank). Israël slaat heel veel Jordaanwater op in dat Meer van Tiberias. Dat meer vormt een immens waterreservoir. Alleen het (in de ogen van Israël) overtollige water stroomt verder. De Jordaan vormt na het verlaten van het Meer van Tiberias kilometerslang de grens tussen Jordanië en de zogeheten Westbank, de westelijke Jordaanoever. Dat gebied wordt vooral bewoond door Palestijnen, maar gecontroleerd door Israël. De Jordaan loopt uiteindelijk letterlijk dood in de zeer laag gelegen, zeer zoute Dode Zee.

3. De huidige waterbeheersituatie

Rivieren en reservoirs liggen meestal niet in hun geheel binnen de grenzen van één land. Over het gebruik en de verdeling van de gezamenlijke waterbronnen bestaat tussen landen vaak onenigheid.

Het meest gecompliceerd ligt de situatie in het stroomgebied van de Jordaan.
Israël en de Palestijnse gebieden zijn voor 40% van hun watervoorziening afhankelijk van de Jordaan.

Syrië, Libanon, Jordanië, Israël en de door Israël bezette gebieden (de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook) maken allemaal aanspraak op een deel van het oppervlakte- en/of grondwater dat in dit stroomgebied voorradig is. Een officiële overeenkomst over de verdeling van het water en de rechten en plichten die de verschillende staten en bezette gebieden hebben, is echter nooit gesloten. Een bijkomend probleem is het ontbreken van duidelijke standaardregels over het gebruik en de verdeling van gezamenlijke waterbronnen.

Naast het oppervlaktewater draagt het grondwater voor een groot deel (meer dan 50%) bij in de waterbehoefte van Israëli en Palestijnen. Een deel van de neerslag zakt naar poreuze lagen in de ondergrond. Die houden het water vast en vormen reservoirs van waaruit het kan worden opgepompt.
Vanuit de waterreservoirs onder de Westbank gaat 83% naar de 200.000 joodse kolonisten, die in de nederzettingen op de Westbank wonen en naar Israël zelf. Slechts 17% naar de bijna 2.000.000 Palestijnen, die op de Westbank wonen.

Dat de waterbeheerproblematiek hoge prioriteit geniet voor de Israëlische overheid blijkt wel uit het gegeven dat sinds 1967 alle waterbronnen op de Westbank onder militair bestuur staan. Voor het slaan van een put of bron is toestemming vereist van de militaire autoriteiten.

Ook voor de landbouw in de Gazastrook is water nodig.
Omdat dat daar erg duur is, staan niet alle gewassen er fris bij.

Eén van de drie grote ondergrondse waterreservoirs ligt in Israël zelf. Die zorgt in z'n eentje voor 15% van de totale watervoorziening. De andere twee grote reservoirs liggen in de door Israël bezette Palestijnse gebieden. Die in de Gazastrook is volgens deskundigen over een aantal jaren niet meer bruikbaar. Deze is nagenoeg totaal verzilt, omdat er zeewater binnendringt vanwege de te beperkte bijvulling met zoet water. Het watertekort kan op korte termijn alleen nog verminderd worden door ontzilting van brak of zout water. Dat is echter een zeer kostbare methode. In de Gazastrook is geen ontziltingsinstallatie die hiervoor zorg kan dragen. Bovendien is er als gevolg van de ontwrichting van de Palestijnse economie, geen economische of financiële basis aanwezig om alternatieve vormen van waterwinning te stimuleren.

Simpelweg komt het er op neer dat Israël het Jordaanwater en de andere waterreservoirs volledig controleert. Israël reserveert eerst voor zichzelf en laat dan wat overblijft door voor de Palestijnse bevolking op de Westbank en in de Gazastrook.
Ruim 75 % van het Jordaanwater (het enige oppervlaktewater) wordt reeds afgevoerd door Israël voordat het de Westbank bereikt, via de zogenaamde National Water Carrier. Deze carrier - een soort kanaal - leidt water uit het Meer van Tiberias door Israël tot ver in het zuiden, tot in de Negevwoestijn.

3.  De gevolgen voor de bevolking

Bah, het water is zout

"Ik had een paar uur in de taxi gezeten om van Jerusalem naar Gaza te reizen.
Het was oktober en dus nog heel warm, tegen de 30 graden.

Nou ben ik een echte waterdrinker en was dan ook heel blij dat in ons appartement in Gazastad een kraan bleek te zijn waar water uitkwam.
Gulzig nam ik een paar slokken.
Maar ik wist niet hoe gauw ik die weer kon uitspugen, WANT HET WATER WAS ZOUT." (Janny Beekman)

Kinderen en water.

"We moeten drinkwater kopen, maar omdat mijn vader geen werk heeft, hebben we soms te weinig en moeten zout kraanwater gebruiken. Twee leden van van   mijn familie zijn hierdoor al ziek geworden."
Aldus Manar uit Gaza, 11 jaar.

Schoon drinkwater is in de Gazastrook duur. Bovendien is er vanwege de invoer beperking veel te weinig.
Ook kinderen uit de Palestijnse bezette gebieden hebben te maken met tekort aan veilig drinkwater. Kinderen zijn gevoeliger voor slecht water dan volwassenen.

In 2010 vernielde de Israëlische autoriteit 42 water projecten, waardoor 13.500 mensen in Palestijns gebied zonder of met te weinig water kwamen te zitten.
En dat terwijl een bezettende macht volgens het internationaal recht het welbevinden van een bezette bevolking moet waarborgen.

In 2008 is een studie gedaan naar de gezondheid van kinderen in de Gazastrook en op de Westbank. Daarbij bleek dat in de Gazastrook bijna 40 % van de kinderen onder de twee jaar last had van diarree. En op de Westelijke Jordaanoever waren 44 % van de kinderen tussen zes maanden en vijf jaar ziek.

"Ik vind school leuk, maar we hebben water nodig," zegt Rhona, 9 jaar oud. "het is niet schoon en er is niet genoeg water om te drinken. Dus ik heb steeds dorst."
Zij zit in Hebron (in het zuiden van de Westelijke Jordaanoever) op school.

28 augustus 2012:

Door het onttrekken van water aan de Jordaanvallei kunnen Palestijnse boeren en Bedoeïenen daar haast niet meer leven. Een lange, indringende film over de uitzichtloosheid van hun bestaan.
http://www.aljazeera.com/programmes/aljazeeraworld/2012/08/2012822102524273640.html