Palestina-Israël.info
         
 

 

 

JONGEREN

Palestijnse jongeren in Israël

Wat je hier kunt lezen:

1. Onderwijs
2. Gemengde huwelijken
3. Palestijnse HipHop uit de sloppenwijken van Tel Aviv
4. Palestijnse jongeren in Israël en het leger
5. Hoe Palestina en Palestijnen in Israëlische schoolboeken worden beschreven

Maar eerst dit:

Een Palestijnse (die inde VS woont) verwoordt haar gevoelens in een aangrijpend gedicht:
http://www.youtube.com/watch?v=sLUirMONjm0

en over de achterstelling en verdrijving van Palestijnen uit Israël zelf een zeer helder artikel:
http://www.mo.be/wereldblog/willem-s/de-joodse-en-etnocratische-staat-israel

28 april 2015:

Arabische Israëli protesteren tegen de vernietiging van huizen:
http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4651653,00.html
en
http://972mag.com/photos-thousands-protest-policy-of-home-demolitions-in-tel-aviv/106055/
en
http://abu-pessoptimist.blogspot.nl/2015/04/palestijnse-inwoners-van-israel.html

3 december 2014:

Als het voorstel van het kabinet werkelijkheid wordt en Israël een staat voor het joodse volk zal zijn, zal het voor de Palestijnse israëli er niet beter op worden. Al jaren hebben zij te maken met restricties en ongelijke rechten.
http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2014/12/are-not-citizens-with-equal-rights-201412214135428310.html

5 september 2014:

Een interview met kinderen in Gaza:
“Wat is je droom?” “Ik wil dood, dan ben ik verlost van dit leven.”
http://www.knack.be/nieuws/wereld/video-de-dromen-van-de-kinderen-van-gaza-ik-wil-dood-dan-zijn-we-verlost-van-dit-leven/article-opinion-275885.html

1 mei 2014:

Extreem-rechtse aanvallers in Israël gaan steeds verder, en meestal onbestraft.
http://sabbah.biz/mt/archives/2014/05/01/jewish-anti-palestinian-arson-attacks/

1 februari 2014:

http://www.jonathan-cook.net/2014-02-01/palestinians-in-israel-trapped-in-the-ghetto/
De Palestijnen in Israël hebben nauwelijks rechten.

16 januari 2014:

Niet alleen in Oost-Jeruzalem worden huizen van Palestijnen onteigend en met de grond gelijk gemaakt, ook in Haifa:
http://electronicintifada.net/content/israel-destroy-another-haifa-neighborhood-evict-palestinian-residents/13072

2013:

Hoe joodse Israëli de huizen van Palestijnen in Oost Jeruzalem in bezit nemen. Een Palestijnse teenager vertelt zijn verhaal.
http://www.theguardian.com/world/video/2013/mar/17/my-neighbourhood-palestinian-israeli-video?CMP=twt_gu%3Cbr%3E

 

1. Onderwijs

Arabische gemeenten in Israël krijgen een veel lager budget toebedeeld dan joodse gemeenten. Het gaat niet alleen om onderhoud van wegen en andere gemeenschapsvoorzieningen, ook scholen hebben veel minder geld te besteden en het leerplan wordt helemaal door de Israëlische overheid bepaald. Leraren worden erop uit gezocht dat zij braaf dit leerplan volgen, zodat de kinderen meer leren over de geschiedenis van het jodendom en over de bijbel, dan over hun eigen Arabische geschiedenis. Ook moderne Arabische literatuur wordt nauwelijks onderwezen, en doordat veel ouders bijna analfabeet zijn, krijgen kinderen thuis ook weinig mee over hun eigen culturele achtergrond. Kinderen groeien daardoor op met weinig zelfwaardering en voelen zich niet erg verantwoordelijk in de gemeenschap.
Als ze dan eenmaal hun diploma gehaald hebben, blijkt het heel moeilijk om aan werk te komen. Zo komen ze op een negatieve manier in de maatschappij te staan. Zo'n houding kan dan een uitweg vinden door het deelnemen aan een demonstratie die opkomt voor hun eigen rechten als Arabische / Palestijnse bevolking in Israël. Er kunnen zelfs zelfmoordaanslagen uit voortkomen.
Incidenteel zijn er wel onderwijsprojecten waarin Joodse en Palestijnse kinderen elkaar ontmoeten en waar ook inhoudelijk gepraat wordt over hun situatie. Joodse leraren hebben zelf dikwijls een negatief beeld van de Arabische bevolking en brengen dit als vanzelf over op hun leerlingen, die zelf nooit contacten hebben met Arabische leeftijdsgenoten.
In Israël leven de twee (de joodse en de Palestijnse) bevolkingsgroepen volkomen in eigen werelden en ze hebben nauwelijks of geen contact met elkaar. Daardoor ontstaan als vanzelf vooroordelen. Daarom zijn gezamenlijke onderwijsprojecten erg belangrijk. Op een school in Bethlehem, the Hope Flower School,wordt vredesonderwijs gegeven. En: www.nswas.nl een school in een gemengd joods/Arabisch dorp in Israël. Uit de aantekeningen van Johke (2003)

Gesprek met een studente uit een Arabisch (Palestijns) dorp in het noorden van Israël:

In de bus op de terugreis van de demonstratie (ter gelegenheid van de herdenking van de Naqba) praatte ik met een meisje van een jaar of twintig uit het Arabische dorp Sakhnin, dat aardig Engels sprak. Zij studeert aan de Hebrew University in Jeruzalem, ze woont er in een studentenhuis en komt maar eens per twee maanden naar huis. (Sakhnin ligt op ongeveer 150 km. van Jeruzalem). Ze studeert opvoedkunde en wil later studiebegeleider op een school worden. Doordat ze goede cijfers haalde op de Middelbare School werd ze zonder problemen toegelaten op de universiteit. Als werkstudent werkt ze met dubbelgehandicapte kinderen in een joods tehuis in Jeruzalem. De joden werken niet op de sabbat (de vrije dag, zoals onze zondag) en daarom huren ze dan niet-joodse parttimers in. Zij doet het werk met toewijding, leek me. Het maakt haar niet uit of het joodse of Palestijnse kinderen zijn, ze houdt gewoon van die kinderen.

Ze vertelde ook over de tegenstellingen die er bestaan tussen Israëlische Palestijnen (die dus in de staat Israël wonen) en de Westbank- en Gaza-Palestijnen, die gebukt gaan onder veel meer beperkingen. (Zie ook onder jongeren in bezet gebied/4: Jongen met geknakt pasje.)  Maar ook de Israëlische Palestijnen (20 % van de Israëlische bevolking) zijn altijd nog tweede - rangsburgers. Ze praatte er nogal gelaten over. 'Zo is het nu eenmaal, ik maak er het beste van'.

2. Gemengde huwelijken

"Alle nationaliteiten hebben recht op Israëlische papieren als ze met een Israëli trouwen. Dat dat niet voor Palestijnen geldt, is onacceptabel."

Jasmin, joods-Israëlisch en wonend in Jerusalem, en Osama, moslim-Palestijns, wonend in Ramallah, Palestijns gebied, werden verliefd en trouwden.
Het plan was een Israëlische verblijfsvergunning te regelen voor Osama. Maar dat bleek niet eenvoudig. Jasmin: "Ik wist dat het lastig zou worden, maar zó moeilijk, daar had ik geen idee van." En: "Onze relatie is gewoon heel menselijk, zoals bij iedereen. De omgeving maakt het politiek, niet wij."
Nu woont het stel in Ramallah. Israëli mogen niet de Palestijnse gebieden in, maar Jasmin heeft een tijdelijke vergunning om in Ramallah te wonen.

"Veel families kunnen elkaar niet eens legaal ontmoeten. De Palestijnse partner woont daarom vaak illegaal in Israël, in constante angst voor de politie," zegt een woordvoerder van de Israëlische Organisatie voor Burgerrechten.
(Gedeeltelijk overgenomen uit GroenLinksMagazine, januari 2007)

Duizenden kinderen uit Jeruzalem leiden onder apartheidssysteem in Israël.
Een schrijnend verhaal: http://electronicintifada.net/content/thousands-jerusalem-children-denied-basic-services-israeli-apartheid/13043?utm_source=EI+readers&utm_campaign=8980249a00-RSS_EMAIL_CAMPAIGN&utm_medium=email&utm_term=0_e802a7602d-8980249a00-290637117

3. Palestijnse HipHop uit de sloppenwijken van Tel Aviv

(Verkort overgenomen uit: GroenLinksMagazine, mei 2006.)

De rapgroep DAM wil met muziek de wereld bereiken.
Armoede, uitsluiting en werkeloosheid zijn hun inspiratiebronnen. Tamer Nafer (27), zijn broer Suheil (23) en hun vriend Mahmoud Grira (23) wonen in de sloppenstad Lid, vlakbij luchthaven Ben Goerion en het modieuze Tel Aviv. Het is een verkeersknooppunt van autowegen en treinen. In hun buurt 'Samekh' hebben de steegjes geen namen, is geen bestrating, geen straatverlichting.
Het nummer 'Born here' van DAM gaat over de wijk, die wordt getekend door drugshandel, criminaliteit en de overlast van open riolen, vuilnishopen en afgebroken huizen. Een speelveldje of jongerenclub is nergens te zien. Hier wonen de armen van Israël, voor 90% Palestijnen. De overige 10% van Israël is onderlaag bestaat uit Marokkaanse en Ethiopische joden.
In 1998 richtten de jongens DAM op, dat zowel in het Hebreeuws als het Arabisch 'bloed' betekent.  "De Israëlische joden weten nauwelijks wie we zijn, terwijl we op hetzelfde grondgebied wonen", vertelt Tamer. "Daarom hebben we de single 'Born here' ook in het Hebreeuws uitgebracht.
Ik deel hun angst; bommen maken geen onderscheid, maar ik deel niet in hun vrijheid."
Omdat ze geen label konden vinden om hun muziek uit te brengen richtten de rappers zelf een label op onder de naam 48 Records, ('want wij zijn de achtergebleven Arabieren van 1948').

Inmiddels is DAM de leidende rapgroep in de Palestijnse wereld. Zij hebben in veel landen opgetreden, kregen aandacht in internationale muziekbladen en werden genterviewd door de BBC in Engeland.
De teksten zijn in het Arabisch, Engels en Hebreeuws en gaan over sociaal onrecht, over het vluchteling zijn in eigen land en ze drukken de woede uit van jongeren die klem zitten.
Klassieke Arabische klanken worden gemengd met westerse rap. In hun teksten kritiseren ze zowel de eigen Arabische leiders als Israël. Ze willen voorbij de apathie en uitzichtloosheid met muziek de wereld bereiken. Tamer zegt: "De geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars. Ik heb op school niets geleerd over mijn Palestijnse achtergrond. Als ze het op school over 'de vijand' hadden, hadden ze het over ons, de Palestijnen. Ik vond het heel gewoon dat ik door de Israëlische politie slecht werd behandeld. Doordat ik veel ben gaan lezen leerde ik mijn gevoelens beter te verwoorden."
Ondanks het feit dat hij zijn school niet heeft afgemaakt is hij overtuigd van het belang van onderwijs. Daardoor worden jongeren sterker en zelfbewuster, vindt hij.   Maar nu kiest hij voor het onzekere bestaan als muzikant. "Daardoor wil ik erkenning krijgen voor het Palestijnse volk. Mijn leeftijdsgenoten zijn getrouwd en werken keihard om hun rekeningen te kunnen betalen. Wie er verstandiger aan doet, weet ik niet". Tijdens een interview in Tel Aviv durfde Tamer geen Arabisch te praten: "Had ik Arabisch met je gesproken in plaats van Engels, dan had ik angstige en boze blikken gekregen."

In de muziek ".... hebben we het vaak over pijnlijke kwesties, maar we geven ook het signaal dat als we via beter onderwijs meer kennis opdoen, we sterker kunnen worden. .... Ik heb op school niks geleerd over mijn Palestijnse achtergrond. Als ze op school over 'de vijand' hadden, hadden ze het over ons, Palestijnen. De slechte behandeling door de politie vond ik heel lang 'gewoon', omdat ik niets anders gewend was. Ik wist wel wat ik voelde, ik wilde vrijheid."

Tekst uit Born Here:

Each day I wake up and see like a 1000 cops
maybe they came to arrest a dealer... oh no
they came to destroy his neighbor's home
what is happening here?
A hate bubble surrounding the getto
I broke the law? No no the law broke me

Meer over DAM op: http://www.slingshothiphop.com

4. Palestijnse jongeren in Israël en het leger

door Ina Friedman, Jeruzalem.
(samengevat uit Trouw, 22 juli 2009)

Sinds de oprichting van de staat in 1948 zijn de Arabische burgers van Israël, zowel moslims als christenen, automatisch vrijgesteld van dienstplicht. De gedachte erachter is dubbel: je kunt niet van ze verlangen dat ze tegen hun eigen broeders aan de andere kant van de grens strijden. Maar ook: ze zijn mogelijk een vijfde colonne. Toch klinkt met de regelmaat van de klok de suggestie 'uit naam van gelijkheid en verantwoordelijkheid' om een soort nationale burgerlijke dienstplicht in te stellen, waarbij de Arabische jongeren zich bijvoorbeeld in hun eigen gemeenschap in ziekenhuizen, bij de bejaardenhulp of op scholen verdienstelijk maken.

Aan het begin van de tweede Intifada in 2000 schoot de Israëlische politie 13 Palestijns-Israëlische jongeren dood, die zich tijdens een demonstratie solidair betoonden met de Palestijnen in de bezette gebieden. Het idee van een burgerdienstplicht leek daardoor verder dan ooit. "Het programma lijkt erop uit te zijn om de Palestijnse jeugd te 'verisraëliseren', hun Palestijnse identiteit uit te wissen en de dienst een voorwaarde te maken voor het verkrijgen van burgerrechten in een staat die is opgericht op de ruïnes van hun nationale droom' zegt Jowan van de Baladna-organisatie in Haifa, die campagne voert tegen de burgerdienstplicht.

Toch neemt het aantal Arabische Israëli dat net de middelbare school achter de rug heeft en daarna zich vrijwillig meldt voor de burgerdienst jaarlijks sterk toe. De aantrekkelijke voorwaarden kunnen daarvoor een reden zijn. De jongeren krijgen maandelijks 130 euro zakgeld (gelijk aan de soldij van een dienstplichtige soldaat in een bureaubaan) plus een subsidie van 1350 euro na het voltooien van het dienstjaar. Op dit moment zijn van de 12.000 jongeren in burgerdienst er 1.050 Arabier. De andere jongeren zijn orthodox joods; zij zijn op grond van hun levensstijl vrijgesteld van militaire dienst.   Door de grote toename van aanmeldingen   moeten nu veel jongeren afgewezen worden, omdat er niet genoeg geld voor schikbaar is.

Er zijn nog andere voordelen die meetellen voor de Palestijnse jongeren. "Door hier als hulpleerkracht te werken heb ik meer zelfvertrouwen gekregen. Ik heb geleerd om me volwassener en verantwoordelijker te gedragen", zegt de 20-jarige Rim, een meisje dat volgend jaar optometrie in Jeruzalem wil studeren. "Ik voelde me absoluut niet onder druk gezet om geen vrijwillige dienst te doen, hoewel ik wel op veel tegenstand stuitte van mensen die het programma een soort verkapte militaire dienst vinden. Ze begrijpen helemaal niets van het belang van vrijwilligerswerk." Haar collega Riham, die al studeert aan de universiteit van Haifa en daarnaast werkt als hulpdocente zegt: "Ik leg de kritiek naast me neer, want ik dien geen enkele staat. Ik help kinderen betere leerlingen te worden. Het is mijn manier om terug te betalen wat ik zelf aan onderwijs heb genoten."

 

Brief van een Druz die in Israël woont:

POSTED BY ABIRKOPTY ⋅ OCTOBER 27, 2012 ⋅ LEAVE A COMMENT

FILED UNDER CIVIL SERVICE, DRUZE, MILITARY SERVICE

I'm Omar Saad and I will not be a soldier in your army

Omar Saad, a young (Druze) Palestinian musician from the Galilee village of al-Mughar has received a summon to the Israeli enlistment army. The Druze citizens of Israel are forced to enlist in the Israeli military, since 1956, when conscription law applied to Druze men (not to other Palestinians). Recent studies show that two thirds of Druze youth would not enlist in the Israeli military if given the choice, read more here.
Omar is one of the many Druze youth who refuse to serve in the Israeli military, in his letter below (which is translated from Arabic), he says it all:

To the Israeli Prime Minister,
To the “Defense Minister”,
Subject: refusal to appear for compulsory military recruitment.

I'm the undersigned, Omar Zahr Eldin Mohammad Saad from the village of Mughar – Galilee, have received a notice to appear in the military recruitment offices on 31.10.2012 to conduct tests according to the conscription law imposed on the Druze community. I would like to make the following points:
I refuse to appear for tests, because I oppose the law of conscription imposed on my Druze community. I refuse because I am a man of peace and I hate all forms of violence, and the military institution represents for me the peak of physical and psychological violence. Since I received the notice to appear for tests, my life has changed, I became more nervous, my thoughts were distracted, I remembered thousands of cruel images, and I couldn't imagine myself wearing military uniform and participating in the suppression of my Palestinian people or fighting my Arab brothers. I oppose the recruitment to the Israeli military and any other military for conscience and nationalistic reasons. I hate the injustice and oppose the occupation; I hate intolerance and restriction of freedoms. I hate those who detain children, the elderly and women.
I am a musician, I play the Viola , I have played in many places, I have musician friends from Ramallah, Jericho, Jerusalem, Hebron, Nablus, Jenin, Shfa'amr, Eilabun, Rome, Athens, Amman, Beirut, Damascus, Oslo, and we all play for freedom, humanity and peace, our weapon is the music and we shall not have any other weapon.
I am from a community that was unjustly treated by an unjust law, how can we fight our relatives in Palestine, Syria, Jordan and Lebanon? How can I hold arms against my brothers and people in Palestine? How can I be a soldier standing at Qalandia checkpoint or any other checkpoint, after I experienced the injustices at these checkpoints? How can I prevent someone from Ramallah to visit his city, Jerusalem? How can I guard the apartheid wall? How can I be a jailer to my own people while I know that the majority of prisoners are freedom prisoners and seekers of rights and freedom?
I play for joy, for freedom, for a just peace based on halting settlements, the end of the occupation in Palestine, the establishment of an independent Palestinian state with Jerusalem its capital, the release of all prisoners in prisons and the return of displaced refugees to their homes.
Many of the youth from my community have done the compulsory service in the army, what have we received? Discrimination in all areas, our villages are the poorest, our lands were confiscated, there are no master plans, and no industrial zones. Percentages of university graduates in our villages of the lowest in the region, the unemployment rates in our villages are the highest. This mandatory law has kept us away from our Arab connection.
This year, I will finish high school, and I seek to complete my university education. I'm sure you will try to make me concede my human ambition, but I announce it loudly:
I'm Omar Zahr Eldin Mohammad Saad will not be the fuel to the fire of your war, and will not be a soldier in your army .

Signature: Omar Saad

24 februari 2014:

“Mijn enige wapen is een muziekinstrument, ik zal geen ander wapen dragen”, stelt de Palestijn die woont in een dorp in het noorden van Israël.
Intussen is deze jonge Druz al vier keer gevangen gezet vanwege zijn weigering in dienst te gaan van het Isrraëlische leger:
http://www.mo.be/artikel/palestijn-al-vier-keer-veroordeeld-voor-weigering-dienstplicht-bij-israelisch-leger

5. Hoe Palestina en Palestijnen in Israëlische schoolboeken worden beschreven

Het is een lange film en in het Engels, maar zie hiervoor: http://sabbah.biz/mt/archives/2011/12/04/palestine-israeli-school-books/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+SabbahsBlog+%28Sabbah+Report%29

Maar ook zijn er projecten om mannen, vrouwen en jongeren van Israëlische en Palestijnse kant te laten kennis maken met elkaar en elkaar te gaan accepteren en begrijpen.
Er is zelfs een dorp waar joodse en Palestijnse mensen samen wonen en kinderen samen naar school gaan: Neve Shalom of Wahat al Salam.
Zie hiervoor: http://www.nswas.nl/

Of juist niet: aan beide zijden wordt wel geïndoctrineerd.
Zie wat er aan Israëlische kant gebeurt: 
 http://sabbah.biz/mt/archives/2012/09/25/how-to-kill-arab-kids-israeli-kids-learning-in-the-army-museum/