Palestina-Israël.info
         
 

 

 

JONGEREN

In de Westbank en de Gazastrook

Wat je hier kunt lezen:

1. Inleiding
2. Dagelijks leven
3. Begeleiden van kinderen naar school in Hebron
4. Jongen met geknakt pasje
5. Jongens tijdens busrit Wereld Vrouwenmars
6. Op de universiteit
7. Kinderen in de gevangenis
8. Romeo & Julia in Ramallah
9. Hulp door buitenlandse jongeren
10. Rap4Justice in Amsterdam
11. Eindelijk een nieuwe school
12. Blokkade doorbroken

 

1. Inleiding

Voor Palestijnse jongeren in de bezette gebieden is misschien wel het grootste probleem dat ze geen kant op kunnen. Ze leven in een 'openlucht gevangenis'. Waar ze ook heen gaan, naar school of op bezoek bij familie, overal zijn de checkpoints . Bij de Israëlische militaire controleposten worden ze gecontroleerd en vaak zeer vernederend behandeld. Het is altijd maar weer afwachten of je er door mag. Behalve letterlijk geen kant op kunnen, hebben Palestijnse jongeren weinig toekomstperspectief voor wat betreft school en werk.

Een Palestijnse (die inde VS woont) verwoordt haar gevoelens in een aangrijpend gedicht: http://www.youtube.com/watch?v=sLUirMONjm0

2. Dagelijks leven

Elke jongere in Palestina heeft wel een familielid dat in de gevangenis zit of heeft gezeten. Dagelijks moeten ze langs checkpoints waar ze vernederd of tegengehouden worden. Ze zien bulldozers die huizen verwoesten; horen dat er weer een stuk Palestijns land is ingepikt door kolonisten; zijn dagelijks getuige van het arresteren of neerschieten van mensen. Wat moeten ze met de frustratie en de agressie die dit oproept? Ze kunnen niets anders doen dan stenen gooien naar Israëlische soldaten, naar pantservoertuigen en tanks om hun woede te koelen. Soms worden ze direct opgepakt,   maar ook vaak gefilmd door bewakingscamera's en later van hun bed gelicht.

Een 16 jarig meisje dat 's ochtends bij het vertrek naar school werd opgewacht door kolonisten werd dusdanig mishandeld dat ze direct naar het ziekenhuis moest. Dit soort incidenten gebeurt regelmatig.

Daarnaast moeten veel minderjarigen werken om in het onderhoud van de familie te voorzien. De jongeren zitten aan alle kanten klem. Klem tussen enerzijds de Israëlische militairen die hun land bezetten en anderzijds de corrupte Palestijnse overheid waar de oude garde de dienst uitmaakt. In de huidige situatie kunnen ze alleen maar van dag tot dag overleven en dromen van een veilige en vrije toekomst.

Zie hierover ook: http://www.youtube.com/watch?v=4occBTSJLgU
Dit filmpje gaat over kinderarbeid van Palestijnse jongens in de agricultuur van de nederzettingen. De kinderen stoppen met school omdat ze kostwinner voor hun familie moeten zijn. Schokkend hoe dit illegaal gaat.

Geboren worden in Bethlehem, daar opgroeien, betekent leven in een ommuurde of anderszins omheinde enclave, temidden van joodse nederzettingen die volgens internationaal recht allemaal illegaal gebouwd zijn. Elke mens, elke ezel die van buiten af de enclave naar binnen of naar buiten wil, staat te wachten bij de controleposten. Dat duurt lang of kort, net zoals het de soldaten uitkomt. Er is geen eenduidige regelgeving op grond waarvan je wel of niet doorgelaten wordt. Je hebt een pasje nodig, maar dat pasje is geen garantie voor vrije doortocht.

Je bent nooit veilig, je kunt er niet op rekenen dat als je ziek wordt en je moet naar een ziekenhuis buiten de enclave, dat daar toestemming voor wordt gegeven. Je ziet dagelijks dat je vader en moeder beledigd en vernederd worden door Israëlische soldaten, net alsof zij geen waardevolle mensen zijn. Je bent altijd bang: voor het vernietigen van je huis of voor plotseling binnendringende soldaten, het uit de grond rukken van olijfbomen, het gevangen nemen of schieten op je oudere broer, helikopters in de lucht, gebrek aan eten., Je bent een kind zonder rechten. Nee, opgroeien in Bethlehem heeft niets met de romantiek van 'de herdertjes lagen bij nachte' te maken. Dagelijks leed is niet zo spectaculair dat het hier in Nederland op de TV komt.

In de Gazastrook wordt de klok terug gedraaid naar een 'honderd jaar geleden': meisjes en jongens niet meer gemengd naar school. Dat vinden wij een treurig bericht. De mensen op de Westoever zijn het daarmee niet eens: http://www.mo.be/artikel/hamas-talibaniseert-gaza

17 maart 2014:

Een film over de arrestatie van Palestijnse jongeren door het Israëlische leger.
https://www.youtube.com/watch?v=wP_ouLyvKHs&list=UUyTTFuPAKYcImBk50M4dmOg&index=10

10 december 2013:

Verhaal over gevangenneming van Palestijnse jongeren:
http://hetgrotemiddenoostenplatform.nl/op-een-steenworp-van-de-gevangenis/

8 februari 2014:

http://www.theguardian.com/world/2014/feb/08/children-of-occupation-growing-up-in-palestine?CMP=twt_gu
Lang artikel over het opgroeien van Palestijnse kinderen in de Bezette Gebieden en de psychologische impact van de moeilijke situatie.

 

3. Begeleiden van kinderen naar school in Hebron

In Hebron, een stad in het zuiden van de Westelijke Jordaanoever, staat een school voor Palestijnse kinderen op de rand van het gebied dat door joodse kolonisten is bezet. Als de kinderen naar school gaan worden ze uitgescholden, met vuilnis bestookt of geschopt en geslagen.

Daarom gaan ze nu onder begeleiding van buitenlandse jonge mensen naar en van school. Er zijn daar permanent mensen vanuit diverse landen. Zij zijn uitgezonden door een Deens/Amerikaanse organisatie.

4. Jongen met geknakt pasje

Tijdens een kleding en voedseltransport door Tay'ous, een joods/Palestijnse organisatie, had Janny Beekman in 2003 een gesprek met een student: "Waar studeer je?"
"In Bethlehem, dat is hiervandaan ongeveer 20 kilometer. Maar ik kan er niet meer naar toe." "Waarom niet?" "Omdat mijn pasje niet meer geldig is." Hij liet mij zijn pasje zien. Een hoekje ervan was geknakt, maar hing er nog wel aan. En toen kwam zijn verhaal:

" Een week geleden wilde ik zoals altijd naar Bethlehem gaan. De soldaat bij het checkpoint knakte mijn pasje en zei: "Het is niet geldig, het is kapot." En ik mocht niet verder.
De volgende dag ging ik weer naar het checkpoint in de hoop dat er een andere soldaat stond. Inderdaad, er was een ander. Maar ook hij zei dat mijn pasje niet meer geldig was. En nu kan ik niet meer naar de universiteit."
En als je weet dat het bijna onmogelijk is om een pasje te krijgen, zeker voor jonge mannen, begrijp je dat deze jongen zeer waarschijnlijk zijn studie niet af kan maken.

5. Jongens tijdens busrit Wereld Vrouwen mars

28 december 2003 tijdens de Wereldvrouwenmars.

Onderweg naar Hebron:

"We rijden over een Israëlische weg. Plotseling zien we een Israëlische pantserwagen stoppen (uiteraard Israëlische, want de Palestijnen hebben geen pantserwagens. Zij hebben alleen maar lichte geweren), waaruit soldaten springen.   Ze rennen met het geweer in de aanslag naar onze kant van de weg, waar een groepje Palestijnse jongens staan. Wat ze daar doen is ons niet duidelijk. Misschien willen ze oversteken? Ze worden terug gejaagd. Wij vragen onze chauffeur te stoppen om te zien wat er zal gaan gebeuren. Achteraf weet je nooit of dit heeft geholpen, maar gelukkig deden de soldaten niets anders dan de jongens terug jagen. Toen een van de soldaten ons kwam vragen wat wij hier deden, bedankte ik hem dat hij niets gewelddadigs had gedaan naar de jongens toe. Hij stak zijn duim op en knipoogde."

Janny Beekman

6. Op de universiteit

23 december 2003:

's Middags brachten we een bezoek aan de Bir Zeit universiteit.
Ook daar kregen we weer een inleiding:

Tijdens de eerste Intifada (1988 tot 1993) was studeren verboden en dus illegaal. Studenten leerden thuis en als ze eens naar de school of universiteit gingen, moesten ze stiekem hun boeken meenemen.
Nu kunnen heel veel studenten niet naar de universiteit toekomen vanwege de afsluitingen. Ook zij studeren op afstand. Vlak voor de weg naar de universiteit was een tijdje een afsluiting. Docenten een studenten samen hielden protestbetogingen daar en ruimden de blokkade op, zodat ze er weer door konden, maar steeds weer stortten de Israëlische soldaten betonblokken en puin neer.

En enkele uitspraken:

"Wij willen ons mens voelen, zoals ieder ander in de wereld."
"Wij willen een democratische, pluralistische samenleving."
In gesprekken met studenten kwam steeds naar voren dat ze geen toekomst zien en van dag tot dag leven. "Wij zijn onze waardigheid als mens verloren. Een Israëlische soldaat van 17 jaar kan een checkpoint openen of sluiten als hij dat wil en omdat hij dat wil."
"Wij studeren voor ons land. Het meeste doen we thuis."
"Ons probleem zijn niet de Israëli, maar dat is de bezetting."
"Ik kan een Israëlische soldaat niet zien als een collega-student. Want hij vraagt naar mijn pasje en zegt mij te doen als een koe."
"Alle moeilijkheden maken ons alleen maar sterker."
"Ons gevecht is: hoe krijg ik mijn recht om te leven en om te studeren. Hoe kan ik weer eens naar mijn familie gaan?"

Veel studenten leven in Bir Zeit illegaal, omdat ze niet naar hun eigen woonplaats terug kunnen. Als er een inval is van Israëlische militairen rennen ze van plaats naar plaats om zich te verstoppen.

Zij zien het Geneve-initiatief als een tijdelijke oplossing, want ook deze 'afspraken' zullen de Israëli niet nakomen, zeggen de studenten.
Hoe denken jullie over de zelfmoordaanslagen? "Die komen uit wanhoop en uitzichtloosheid. Als je ziet hoe je vader wordt vernederd of je beste vriend wordt gedood waar je bij bent, wat moet je dan? En Israël doet hetzelfde, maar dan met raketten."

Een bericht op 30 mei 2012:

Studentes uit de Gazastrook kunnen niet gaan studeren aan de Bit Zeit universiteit in Ramallah. Ze krijgen van de Israëlische autoriteit geen toestemming om door Israël daar naar toe te reizen. De reden zou zijn: veiligheid.
Volgens de journaliste van de Israëlische krant Ha'aretz (Amira Hass), die hierover een artikel schreef, is de werkelijke reden om de Gazastrook te scheiden van de Westbank.
Zie: http://www.miftah.org/Display.cfm?DocId=24853&CategoryID=5

7. Kinderen in de gevangenis

Palestijnse jongens (het zijn bijna nooit meisjes) kunnen niets anders doen dan stenen gooien naar Israëlische soldaten om hun frustratie kwijt te raken. Soms worden ze direct opgepakt, maar ook worden ze vaak gefilmd door bewakingscamera's en later van hun bed gelicht.

Tijdens de arrestatie slaan de soldaten er al flink op los, maar de eerste twee dagen na de arrestatie zijn het ergst. Dan vinden de verhoren plaats en dat houdt niet op tot er een bekentenis is. De ondervragers slaan en schoppen altijd, soms tot bloedens toe, maar ook binden ze de jongens vast met hun handen achter hun rug. Die trekken ze dan aan een touw omhoog, zodat het hoofd naar beneden gaat. Dit is marteling zeggen de internationale regels. De bedreigingen dat er iets met hun familie zal gebeuren als de jongens niet meewerken zorgen voor een grote psychische druk.

Een arrestatie is op elke leeftijd een beklemmende ervaring, maar vooral kinderen houden er trauma's aan over.

In twee recent (november 2013) verschenen rapporten – tot stand gekomen met de financiële hulp van de  Europese Unie  en gepubliceerd door  Defence for Children International  (DCI) en de Israëlische mensenrechtenorganisatie  Betselem  wordt in detail beschreven hoe Palestijnse minderjarigen geen eerlijke juridische bescherming genieten binnen het Israëlische militaire rechtssysteem.

Een aantal specifieke kinderrechten zoals contact met de ouders, bijstand door een advocaat tijdens de ondervraging en recht op bezoek en op onderwijs, worden aan Palestijnse kinderen in de Bezette Palestijnse Gebieden ontzegd. Dit na een arrestatie die meestal in het midden van de nacht gebeurt, vaak gepaard gaat met verbaal en fysiek geweld waarna de kinderen geboeid en geblinddoekt worden afgevoerd. De aanklachten zijn overwegend gebaseerd op vermoedens en worden nagenoeg nooit bewezen. Na urenlange ondervragingen of opsluitingen in een isoleercel, intimidatie d.m.v. dreigementen, wordt een bekentenis afgedwongen.

Sinds 2000 zijn in totaal 7500 Palestijnse kinderen op deze manier gearresteerd en berecht waarvan 975 jonger dan 15 jaar. Elke maand zitten er naar schatting 265 minderjarigen in de gevangenis.

De Israëli geven een in het Hebreeuws geschreven verklaring aan het murw geslagen kind en zeggen: "Als je dit ondertekent, dan mag je naar huis". Alle kinderen tekenen, ook al weten ze niet wat er staat, omdat ze geen Hebreeuws kunnen lezen.

Een militaire rechtbank, die werkt volgens regels die het Israëlische leger heeft gemaakt, veroordeelt het kind tot wel negen maanden gevangenis, alleen maar voor het gooien van stenen. De advocaat kan bijna niets doen, soms kan hij de straf iets verminderen. De familie mag het proces bijwonen, maar op een afstand: ze mogen het kind niet spreken of aanraken. Volgens de Israëlische militaire regels mogen kinderen van 14 worden opgepakt en opgesloten. Jongeren van 16 worden beschouwd als volwassenen.

Veel jongens moeten hun straf uitzitten in een gevangenis in Israël. Het is volgens het internationale verdrag 'De vierde Conventie van Geneve' verboden om gevangenen uit hun land weg te halen. Familieleden kunnen maar heel weinig op bezoek komen, want ze krijgen meestal geen toestemming om naar Israël te reizen. Een jongen van 14 kreeg maar drie keer familiebezoek tijdens de 15 maanden die hij gevangen zat. Hij had bekend dat hij met stenen had gegooid, maar in de Hebreeuwse verklaring stond dat hij ook een Moletov cocktail had gegooid, wat niet waar was.

In de gevangenissen is de behandeling van de gevangen jongens niet volgens de regels van het Verdrag van de Rechten van het Kind, dat overigens wel door Israël is ondertekend. Het eten is slecht van kwaliteit en te weinig. Ze krijgen geen of weinig onderwijs. Er is geen gelegenheid tot sporten en zelfs het luchten is vaak beperkt.

Elk kind krijgt ook nog een geldboete. Als de ouders die niet kunnen betalen, blijft de zoon nog twee maanden langer in de gevangenis zitten. Daarnaast heeft elke jongen na zijn vrijlating nog een voorwaardelijke straf boven zijn hoofd hangen: als hij iets doet wat de Israëli niet bevalt, kan hij zonder proces weer worden opgesloten. Dit geeft een zware druk op de jongens, maar psychologische begeleiding is er meestal niet.

In juni 2007 zijn twee jongens in Nederland geweest op uitnodiging van de stichting Talliq (www.talliq.nl). Zij hebben hun verhaal vooral op scholen voor voortgezet onderwijs gedaan. Maar ook in de uitzendingen van Eén Vandaag van 6 juni 2007 en van het Jeugdjournaal van 7 juni 2007.

Zie ook: http://palestijnsekinderencoalitie.org/
En de Engelstalige site: http://haresboys.wordpress.com/
Op http://www.palestinasolidariteit.be/acties/palestijnse-kindgevangenen  staan enkele films met heel veel informatie over de (psychische) gevolgen voor kinderen die in gevangenis hebben gezeten.

6 februari 2013:

Breaking the Silence is een Israëlische organisatie van dienstplichtigen die na hun diensttijd spijt betuigen van wat zij hebben gedaan (hebben moeten doen) tijdens hun diensttijd in de Westbank of de Gazastrook.
Zij hebben nu een boekje uitgegeven met getuigenissen van ex-soldaten over hun 'contacten' met kinderen en jongeren tijdens hun diensttijd. De taal is Engels en het telt ruim 70 pagina's. Maar het is de moeite waard om dit te lezen:
http://www.breakingthesilence.org.il/wp-content/uploads/2012/08/Children_and_Youth_Soldiers_Testimonies_2005_2011_Eng.pdf

april 2013:

Steeds meer kinderen worden vastgezet o.a. in de buurt van Hebron:
http://www.cpt.org/cptnet/2013/04/11/al-khalil-hebron-new-report-documents-loss-childhood

november 2013:

Het gemiddelde van gearresteerde jongeren in de afgelopen jaren is 2 per dag !!!!
Zie: http://samidoun.ca/2013/11/7-teens-among-palestinians-detained-across-west-bank-in-raids/

8. Romeo & Julia in Ramallah

Uit: Wordt Vervolgd (uitgave van Amnesty International, januari 2007)

In een van vijandigheid en vooroordelen vergeven gebied hadden een Israëlische vrouw en Palestijnse man het lef verliefd te worden.

Jasmin (25 jaar) en Osama (26 jaar) ontmoetten elkaar in een dierenasiel buiten Jeruzalem waar ze beide werkten. Ze werden verliefd. De muur die tussen Jeruzalem en de Palestijnse gebieden verrijst, deed hen vrezen al snel permanent van elkaar gescheiden te zijn. Dus besloten ze te trouwen. Dat zij joods/Israëlisch is en hij moslim/Palestijns doet er voor hen niet toe. "Ik ben met Ossi de persoon getrouwd, niet met een Palestijn," zegt Jasmin.

De vader van Jasmin accepteerde het huwelijk al snel. Hij werd gedwongen zijn linkse ideologie aan de werkelijkheid te toetsen. "Hij is een geschikte man voor mijn dochter, al is hij moslim, Arabier en de vijand."

Na hun huwelijk probeerden ze een verblijfsvergunning te regelen voor Osama, zodat hij dan in Jeruzalem bij zijn vrouw kon wonen. Maar dat bleek niet zo eenvoudig. Het ging van het ene naar het andere loket, zonder resultaat: de wet Nationaliteit en Toegang tot Israël uit 2003 stelt dat Palestijnen geen recht hebben op een verblijfsvergunning of Israëlisch staatsburgerschap. (Deze wet geldt niet voor anderen dan Palestijnen.) De Israëlische organisatie voor Burgerrechten heeft een proces aangespannen bij het Israëlische hooggerechtshof. Dit verklaarde dat: "Een staat in oorlogstijd heeft het recht toegang van vijandige burgers te weigeren, ook al zijn ze met een Israëli getrouwd." De advocaat: " Elke Palestijn wordt verondersteld een terrorist te zijn." Hij vreest dat zo lang het conflict blijft, veiligheidsargumenten het van de mensenrechten zullen blijven winnen.

Volgens de statistieken gaat het om tienduizenden mensen. Daarom woont de Palestijnse partner veelal illegaal in Israël in constante angst voor de politie.

Na twee jaar kreeg Jasmin opeens een tijdelijke vergunning om bij haar echtgenoot in Ramallah te wonen. Zij voelt zich daar thuis en is niet bang. Ze zegt: "Als ze iets wilden, hadden ze dat al lang kunnen doen."

Jasmin verwacht, gezien de slechte politieke toestand in de bezette gebieden, niet dat zij een permanente verblijfsvergunning zullen geven. Daarom is zij nu 'gedwongen' naar Duitsland vertrokken op zoek naar werk. En Osama, die door de Palestijnse veiligheidsdienst verdacht wordt van collaboratie met Israël, overweegt politiek asiel aan te vragen in Europa. Hun doel is nog steeds verder samen leven.

9. Hulp door buitenlandse jongeren.

Vanuit Israël en vanuit andere landen gaan veel mensen, vredesactivisten, naar de bezette gebieden om de Plestijnen bij te staan in hun verzet tegen de bezetting. Vooral bij de protesten tegen de 'muur' en tegen het vernietigen van huizen zijn altijd veel buitenlanders aanwezig.

Zo was Rachel Corrie in de Gazastrook actief in geweldloos verzet tegen het vernietigen van huizen van Palestijnen. Totdat ze op 16 maart 2003 door een Israëlische bulldozer is overreden. Het ene filmpje laat haar zien als een tien jarig meisje: http://www.youtube.com/watch?v=fUGjzxG5r9Q&feature=related,
en het andere twee dagen voor haar dood: http://www.youtube.com/watch?v=O3JI-axaRF4&NR=1.

april 2013:

Buitenlandse activisten zijn solidair met Gaza en de West Bank: http://palsolidarity.org/2013/04/30568/

10. Rap4Justice in Amsterdam

Goed idee:   rappen voor de vrede in het Midden Oosten. Op 10 december 2006 lieten Nederlandse en Palestijnse popmuzikanten, plus een Israëlische rapper hun boosheid, verlangen, hoop en angst horen.

Ramallah   Underground bestaat uit drie Palestijnse producers die meestal elektronische en uptempo beats maken in opdracht van internationale muzikanten. Rap is voor hen een meer directe manier om jezelf uit te drukken: "Wanneer je een tank voor je raam ziet staan die groter is dan je je ooit van de TV kan voorstellen, en je mag je eigen huis niet uit, dan komt er een moment dat je veel wilt zeggen, wat je voelt en ziet. Muziek is voor ons een vorm van communicatie. "Natuurlijk hebben wij ook een politieke boodschap. Onze levens zijn politiek. We rappen dat we eigenlijk niet over politiek willen praten, maar we worden erdoor vastgegrepen. Waar wij ook gaan, je weet het, je ziet het. Toch zijn we muzikanten en geen politici. We rappen over de gewone dingen die we zien in het dagelijks leven. We zoeken naar het positieve: je voelt je positief na het maken van een beat of nummer.

Ramallah Underground is ontstaan via spelcomputers: "We zijn begonnen met muziek te maken op Play Stations. Het begon tijdens de Tweede Intifada (vanaf het jaar 2000). Het was moeilijk om te reizen, er waren overal checkpoints en we hadden niets te doen. Na school konden we alleen maar muziek maken. Nu is internet de sleutel tot alles.

Helaas moesten de leden van Ramallah Underground buiten Palestina werk en onderwijs zoeken. De een werkt in Dubai als geluidstechnicus, de twee anderen wonen in de Verenigde Staten en in Oostenrijk. Ze hoeven geen geld te verdienen met hun muziek. "Als we in Palestina in ons levensonderhoud zouden kunnen voorzien, dan zouden we een eigen studio daar kunnen hebben. Maar er is gewoon geen werk in de Bezette Gebieden. Elke keer als je denkt dat het niet erger kan, wordt het erger. Je weet nooit wat er daar zal gebeuren. Je kunt daar ook geen contact met Israëli hebben. Er staat een muur tussen ons in! Hoe kun je dan communiceren of elkaar ontmoeten? We ontmoeten zelfs nu ook zelden iemand uit Israë!"

(samengevat uit: De Brug, uitgave SIVMO, Steuncommité Israëlische Vredesgroepen en Mensenrechten Organisaties, nr. 64, maart 2007.)

11. Eindelijk een nieuwe school

Kaabneh, een dorpje vlakbij Jericho wordt 's winters door Bedouïnen bewoond. 
Hier staan sinds september 2011 vier containers. Dat is de school.
Een echte school mag daar niet worden gebouwd, omdat de Israëlische autoriteiten dat niet toestaan.

Dit dorp ligt namelijk, hoewel op de Westelijke Jordaanoever, in gebied dat onder Israëlisch militair bevel staat. En daar mag niet worden gebouwd. Althans niet door de Palestijnen. Dus ook geen school.

12. Blokkade doorbroken

Heel even doorbraken muzikanten van de Rotterdamse band Maghreb Mania en de acteurs van Theatre Day Production in Gaza de blokkade, door via een Skype verbinding samen te musiceren. Deze “Gaza Live(s)!” sessies zijn onderdeel van de UCP campagne OPENGAZA.NU. Bekijk de film hier.

15. Te downloaden: een boek van Israëlische militairen die na hun diensttijd spijt hebben van wat zij hebben gedaan in de omgeving van Hebron. En over het leven dat Palestijnse kinderen en jongeren lijden ten gevolge van het optreden van de militairen daar. Je kunt het hier downloaden: http://www.breakingthesilence.org.il/wp-content/uploads/2012/08/Children_and_Youth_Soldiers_Testimonies_2005_2011_Eng.pdf