Palestina-Israël.info
         
 

 

 

GESCHIEDENIS

wat er gebeurde in 1948

Wat je hier kunt lezen:

1. Inleiding
2.VN-plan: de verenigde volken keuren het verdelingsplan goed
3. Uitroepen van de staat Israël
4. Vluchtelingen
5. Verdwenen dorpen

Maar eerst dit:

Een lezing van Miko Peled, een joodse Israëli, zoon van een generaal, waarin hij heel duidelijk stelling neemt tegen het zionisme en de bezetting van de Westbank en de Gazastrook. Een lezing in oktober 2012 in Seattle, waarin hij mythen over het ontstaan van Israel ontmaskert en het meten met twee maten aan de kaak stelt:
http://www.youtube.com/watch?v=TOaxAckFCuQ.
Miko Peled schreef een boek: The General's Son

EN:

Een prachtig, redelijk beknopt overzicht van de geschiedenis van het gebied en de strijd van joden, later Israëli, en de Palestijnen tot aan 2011:
http://www.stopdebezetting.com/wereldpers/een-beknopte-geschiedenis-van-het-israelisch-palestijns-conflict.html

EN:

15 mei 2016:

De Nakba die maar niet eindigt. http://www.alexandrina.nl/?p=4436
En: http://palsolidarity.org/2016/05/al-nakba-day-the-biggest-crisis-in-the-history-of-palestine/
En de herdenking nu: http://www.eajg.nl/node/883

Ook in Groningen was een demonstratie ter gelegenheid van de Nakba:

3 maart 2016:

De massaslachting in Tantura in 1948:
http://mondoweiss.net/2016/03/the-tantura-massacre-of-1948-and-the-academic-character-assassination-of-teddy-katz/

3 juni 2015:

Een toeristische strandlocatie verbergt een plaats van massamoord in Israël.
https://electronicintifada.net/content/sunbathing-crime-scene-israeli-resort-covers-massacre/14574 31 augustus 2014:

Massagraf met Palestijnse resten gevonden vermoedelijk uit 1948:
http://www.worldbulletin.net/palestine/143479/200-palestinian-bodies-found-in-tel-aviv-mass-graves

21 augustus 2014:

Goed uitgedachte plannen om de Palestijnen weg te krijgen uit het land dat Israël voor de joden bedoeld heeft.
http://sabbah.biz/mt/archives/2014/08/21/look-whos-pushed-sea-now/#utm_source=Sabbah+Report+Newsletter&utm_campaign=4c976a3368-Mailchimp_RSS_EMAIL_CAMPAIGN&utm_medium=email&utm_term=0_b25ea89f16-4c976a3368-414488809

13 juli 2014:

Een documentaire over de geschiedenis van het gebied: https://www.youtube.com/watch?v=JfFN8gw1jSI#t=55

EN:

6 augustus 2014:

Peter Cohen: Een radicaal voorstel voor Palestina.
Waarom Israël en Palestina niet naast elkaar kunnen bestaan. Maar hoe het dan wel kan?????
http://www.alexandrina.nl/?p=3691

1. Inleiding

In 1947 nam de VN het besluit om het hele gebied te verdelen in een joods/Israëlische en een Arabisch/Palestijnse staat.
De Palestijnen zouden daarvan 52%  krijgen en de joden 48%.
De Palestijnen wezen dit voorstel af, omdat ze hun land niet wilden opdelen.

                    

Op 14 mei 1948 riep de voorlopige, officieuze Israëlische regering o.l.v. Ben Goerion de onafhankelijke staat Israël uit.Op 15 mei 1948 vielen vier Arabische buurstaten de nieuwe staat Israël aan (Syrië, Libanon, Jordanië en Egypte).De spanningen tussen joden en Palestijnen groeiden uit tot een eerste oorlog. Tal van Palestijnse Arabieren vluchtten en /of werden van huis en haard verdreven. Daarover lopen de meningen uiteen. (Zie ook onder bezetting/vluchtelingen) Sindsdien zorgden een reeks oorlogen, diverse vliegtuigkapingen, terroristische aanslagen en andere acties ervoor dat de hele wereld weet kreeg van het Israëlisch/Palestijnse conflict. Minder bekend is wat er na 1948 met de verdreven/gevluchte Palestijnen is gebeurd.

Op 11 december 1948 is de VN-resolutie 194 aangenomen over het vluchtelingen- vraagstuk. Zie verder onder bezetting/vluchtelingen.
De erfenis.
Uit: F. Behrendt. Tussen Jihad en Shalom, 30 jaar Israël getekend,
Den Haag 1978

2.VN-plan: de verenigde volken keuren het verdelingsplan goed

In 1947 kondigde de Engelse regering aan zich terug te trekken uit Palestina en de kwestie voor te leggen aan de Verenigde Naties (VN). De VN besloten het gebied te verdelen in een joodse en een Arabisch/Palestijnse staat.

                                   
           
Op 29 november 1947 keurde de Algemene Vergadering der Verenigde Naties met 33 stemmen voor, 13 tegen, 10 onthoudingen en 1 afwezige het verdelingsplan voor Israël/Palestina goed. Volgens dit plan zou het Britse mandaat eindigen en het Heilige land verdeeld worden in een joodse staat (voornamelijk langs de kust) en een nogal verbrokkelde Palestijnse staat (zie kaartje 1, hiernaast).                                           
De stad Jeruzalem zou zelfbestuur krijgen onder internationale controle. Een door de Algemene Vergadering gekozen commissie zou, zodra de Britten zich terugtrokken, het bestuur overnemen en alle bevoegdheden uitoefenen totdat de twee staten onafhankelijk zouden worden.
Nog voor de eindstemming hadden de Arabische staten een laatste poging gewaagd om een voorstel tot stichting van één federale Palestijns-joodse staat aangenomen te krijgen. Door de Amerikaanse en Russische gedelegeerden werd dit voorstel echter onmiddellijk verworpen. Na de eindstemming verklaarden de woordvoerders der Arabische landen in scherpe bewoordingen dat het Handvest (van de VN) - gezien de bovenvermelde beslissing - dood was, dat zij zich niet gebonden achtten en dat de werkelijke beslissing zou vallen in Israël/Palestina zelf. Verbitterd verlieten zij de vergaderzaal. In de joodse wereld in Israël/Palestina en daarbuiten werd het nieuws met vreugde ontvangen.

3. Uitroepen van de staat Israël

Op 15 mei 1948 zou het Britse mandaat aflopen. Op 14 mei riep de voorlopige, officieuze Israëlische regering o.l.v. Ben Goerion de onafhankelijke staat Israël uit. Op 15 mei vielen vier Arabische buurstaten de nieuwe staat Israël aan (Syrië, Libanon, Jordanië en Egypte). Al in de maanden voorafgaand aan die 15e mei was er sprake van oorlogshandelingen tussen het Israëlische leger (dat officieel nog niet bestond) en de Palestijnse strijdgroepen, gesteund door de Arabische buurlanden. Door eigen inzet en kunde, door onderlinge verdeeldheid bij de Arabische vijand, maar vooral ook door Amerikaanse en Britse steun (geld, wapens), wist de jonge staat Israël de eerste oorlog met z'n Arabische buren te winnen. De resultaten waren:

1. een veel grotere staat Israël dan was voorzien (78% van het voormalige mandaatgebied)
2. honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen en dus een enorm probleem,
3. geen Arabisch-Palestijnse staat op het grondgebied van het voormalige mandaatgebied Palestina,
4. tweedeling van Jeruzalem (het westen werd Israëlisch en het Arabisch-Palestijnse oosten kwam onder bestuur van Jordanië).

november 2014

Een artikel over de Balfour Declaration. Halverwege (onder learnt from history) kunt u een filmpje openen dat veel inzicht geeft in de manier waarop de Staat Israël tot stand kwam.
http://www.aljazeera.com/indepth/opinion/2014/11/balfour-britain-original-sin-201411472940231416.html

4. Vluchtelingen

Moesten de VN zo spoedig mogelijk het recht op terugkeer van de vluchtelingen erkennen?
De regering van Israël weigerde echter ondanks VN-resoluties hen terug te nemen. Zij vond dat het Palestijnse vluchtelingenprobleem door de Arabische leiders werd geschapen toen zij agressie in Palestina pleegden en dat de oplossing van het probleem nu bij hen lag.
Het totale aantal Palestijnse vluchtelingen die merendeels in erbarmelijke omstandigheden leefden, werd op dat moment op 350.000 geschat (later bleken er dat zo'n 700.000 te zijn; nu zo'n 60% van de totale Palestijnse bevolking). Overal was een groot gebrek aan voedsel en aan medische verzorging. Het Palestijnse vluchtelingenprobleem ontstond volgens Israël als gevolg van de oorlogspropaganda in de Arabische wereld, die zo'n overtuigingskracht had dat de Palestijnen in paniek wegvluchtten, toen de Israëlische strijdkrachten naderden. Al eerder hadden de welgestelden onder hen de wijk genomen naar de naburige Arabische landen. Daardoor bevonden zich tijdens de hevigste gevechten zeer weinig Palestijnse leiders in Israël/Palestina. Dat maakte de gewone bevolking stuurloos en paniekerig. In werkelijkheid werden de Palestijnen vooral door Israëlische strijdkrachten verdreven.
Als gevolg van de massale vlucht van de Palestijnse bevolking raakten hele streken in Israël en in de Palestijnse gebieden nagenoeg ontvolkt. De Israëlische regering wilde deze vluchtelingen echter niet meer terug, hoewel de Geneefse Conventie (over mensenrechten) en de VN-resoluties 194 en 242 dat wel eisten.

Israël weigerde, niet alleen omdat men hen als vijandig beschouwde, maar ook omdat Israël zelf geconfronteerd werd met een enorm vluchtelingenprobleem. Israël heeft alles in het werk gesteld om het probleem van de 'eigen' joodse vluchtelingen op te lossen. In de eerste tien jaar van zijn bestaan nam Israël ongeveer 900.000 vluchtelingen op. Tot hen behoorden vooral de ruim 600.000 joden uit de Arabische landen die meestal met achterlating van hun bezittingen hun toevlucht in Israël hebben gezocht.
Na de oorlog zijn er vele discussies geweest omtrent de vraag of de vluchtelingen zoals de  Arabische staten en de Palestijnen stelden, door de Israëli waren verjaagd, of dat zij volgens de Israëlische lezing juist na oproepen van hun eigen Arabische en Palestijnse leiders vrijwillig het land hadden verlaten in afwachting van een voorspelde Arabische overwinning. De meeste historici (o.a. de Israëlische historicus Ilan Pappe.) zijn het er onderhand over eens, dat de eerste versie de juiste is: de Palestijnse vluchtelingen zijn verjaagd door het Israëlische leger.
Het is een bekend verschijnsel dat in oorlogsomstandigheden de plattelandsbevolking voor het front uitvlucht. De Israëli hadden misschien geen weloverwogen plan de Palestijnen uit het hun toegewezen gebied te verjagen. Toen velen door de oorlogsomstandigheden en door represailles van de zijde van extreme Israëlische eenheden wel vluchtten, was hun dit echter zeer welkom.

Zie voor meer informatie (in het Engels): http://www.aljazeera.com/indepth/opinion/2012/04/201249125656342960.html

EN

2 april 2014:

“The Ethnic Cleansing of palestine”.
Ilan Pape spreekt hier n.a.v. zijn boek met dezelfde titel over de situatie in Israël en Palestina in het verleden en het heden en hij doet suggesties voor de toekomst.
http://www.youtube.com/watch?v=buhpHTGAlTE&feature=share

5. Verdwenen dorpen

Wij namen deel aan een herdenking van de 'Naqba', ofwel de Ramp. Dit is de Palestijnse naam voor de dag waarop Israël in 1948 een staat werd en waarop de onderdrukking en verdrijving van de Palestijnse bevolking in het nieuwe land Israël begon.

Deze demonstratie wordt elk jaar op een andere plaats gehouden; altijd een plaats waar vroeger een Arabisch dorp was, wat in 1948 met de grond gelijk is gemaakt. Dat is met ongeveer 450 dorpen gebeurd! Veel vluchtelingen en hun nakomelingen leven nog steeds in kampen, of zijn 'ingetrokken' bij dorpen die niet verwoest zijn. Hun eigen dorp mag niet herbouwd worden, is van de kaart geveegd. Om dit te herdenken komen er van heinde en ver auto's en bussen naar de demonstratie. Hoewel het al bijna 60 jaar geleden is, dat de Ramp plaatsvond, is het opvallend hoeveel jongeren aan deze bijeenkomst deelnemen. Honderden!   Er wordt dan op dat terrein een optocht gehouden, die de Mars van de Terugkeer wordt genoemd.   Zij willen dat de Arabische dorpen van destijds weer herbouwd worden en dat de nakomelingen van de bevolking van toen weer kunnen terugkeren naar het dorp waar ze generaties lang gewoond hebben. De jongeren wapperen met Palestijnse vlaggen en met veel spandoeken   en er worden veel leuzen gescandeerd. Duidelijk is, dat deze jongeren zich heel betrokken voelen bij de totale situatie. Dat is niet verwonderlijk, want ze hebben er zelf erg onder te lijden.

Een (Engels) artikel over het dorp Deir Yassin, waarin de geschiedenis en het dorp als symbool wordt beschreven:

http://electronicintifada.net/content/we-must-never-forget-massacre-deir-yassin/12341

Zie ook het artikel uit november 2013 van de Nederlandse Trees Kosterman. Zij woont al 20 jaar in Sakhnin, in het noorden van Israël.
http://www.thisweekinpalestine.com/details.php?id=4138&ed=224&edid=224

http://www.palestina-komitee.nl/voor_beginners en download: Palestina Israel de belangrijkste feiten

9 juni 2014:

Overzicht van de geschiedenis van het dorp Iqrit, al in 1948 verwoest en nu opnieuw aangevallen.
http://palsolidarity.org/2014/06/israeli-police-raids-the-village-of-iqrit/?utm_source=wysija&utm_medium=email&utm_campaign=Weekly+Digest

4 mei 2014:

Artikel over Zochrot, de groep die zich richt op de verdwenen Palestijnse dorpen.
http://sabbah.biz/mt/archives/2014/05/04/inakba-israel-palestine-1948-map/

18 april 2014:

De Naqba, 60 jaar geleden.
Het was niet minder dan een etnische zuivering wat in Miska gebeurde.
http://www.alexandrina.nl/?p=3050

21 februari 2014:

Galilea, een andere wereld is mogelijk:
Over verdwenen dorpen toen en nu.
Geschreven doorProfessor Mazin Qumsiyeh. Hij is docent en doet onderzoek aan de Birzeit universiteit in Bethlehem.
http://sabbah.biz/mt/archives/author/mazin-qumsiyeh/

24 december 2013:

http://www.palestinechronicle.com/for-the-palestinians-al-nakba-did-not-end-in-1948/#.UsADBWeA22w
Het vernietigen van Palestijnse stadjes en dorpen gaat helaas nog steeds door. De ‘Nakba’ (de Ramp) is dus nog steeds actueel.

Resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de VN (11 december 1948, punt 11, met betrekking tot het vluchtelingenvraagstuk): 11. Bepaalt dat de vluchtelingen die naar hun woningen willen terugkeren en met hun buren in vrede willen leven zulks op de eerstvolgend uitvoerbare datum moet worden toegestaan, en dat compensatie moet worden betaald voor de bezittingen van degenen die ervoor kiezen om niet terug te keren, alsmede voor verlies van en schade aan eigendommen die, volgens de grondbeginselen van internationaal recht dan wel billijkheid, door de daarvoor verantwoordelijk zijnde regeringen of autoriteiten dient te worden vergoed; Geeft de Verzoeningscommissie opdracht de repatriëring, herhuisvesting en economische en sociale rehabilitatie van de vluchtelingen te bevorderen, alsmede de uitbetaling van compensatie[gelden], en nauwe banden te onderhouden met de Directeur van de United Nations Relief for Palestinian Refugees en, via hem, met de aangewezen organen en instellingen van de Verenigde Naties.