Palestina-Israël.info
         
 

 

 

GESCHIEDENIS

voor 1948

Wat je hier kunt lezen:

1. Oudste geschiedenis
2. Pogroms in Rusland, Zionisme, Balfour Declaration en Aliya
3. Onder Engels gezag
4. De belangrijkste feiten en jaartallen
5. Film over de ontstaansgeschiedenis van de staat Israël

Maar eerst dit:

A. Zie voor 11 korte filmpjes over de geschiedenis van het gebied: http://occupiedpalestine.wordpress.com/2010/12/26/occupation-101-full-movie-in-11-parts

B. En zie vooral (de geschiedenis in een notedop, Engelstalig, maar niet moeilijk): http://www.youtube.com/watch?v=Y58njT2oXfE&feature=youtu.be

C. Nog een prachtig, redelijk beknopt overzicht van de geschiedenis van het gebied en de strijd van joden, later Israëli, en de Palestijnen tot aan 2011:
http://www.stopdebezetting.com/wereldpers/een-beknopte-geschiedenis-van-het-israelisch-palestijns-conflict.html

D. En: http://electronicintifada.net/content/we-dont-have-luxury-wait-israel-change-its-own-says-ilan-pappe/12971
Een interview van ruim een uur op video met Ilan Pappe over zijn visie op Israël en de politiek aldaar.

E. 12 mei 2014:

Heel interessante stukjes film (ruim 45 minuten) van het leven in Palestina vóór het ontstaan van Israël. Vooral in de steden was er een actief sociaal en cultureel leven; die cultuur is compleet in elkaar gestort door de Nakba.(Ramp) – de verdrijving van de Palestijnen in 1948.
http://www.aljazeera.com/programmes/aljazeeraworld/2014/05/palestine-lost-cities-201451283254771933.html

EN:

Toespraak van Ilan Pappe in september 2012  in de National Press Club in Australië over zijn visie op de geschiedenis van Israël vanaf de 20ste eeuw.
De toespraak is te horen (in het Engels) op: http://www.abc.net.au/news/2012-09-19/national-press-club-ilan-pappe/4270182. Enkele interessante opmerkingen uit zijn toespraak zijn:

1.          'Palestina was een leeg   land zonder mensen voor mensen die geen land hadden (de joden) maar een land zochten om zich te vestigen.'

2.          'Palestijns terrorisme startte in 1882' zei Sharon. Dit was 'n antwoord op de eerste grootschalige import van joden. Hoewel Palestijnen van nature gastvrij zijn, verzetten ze zich tegen het in beslag nemen van hun land.

3.          1948: de joden kregen een eigen staat; de Palestijnen ondergingen de Nakba, de Catastrofe: de helft van hun dorpen werd vernietigd; de helft van hun bevolking werd gedwongen te vluchten. Joden wilden een staat waarin zij de meerderheid waren, een Joodse staat, terwijl ze slechts een-derde van de bevolking vormden. Dus moest de Palestijnse bevolking verdwijnen. (Dit willen zij trouwens nog steeds.)

4.          1967: Een nieuwe visie: Wat is Palestina en wie zijn de Palestijnen ?

Er zijn 5 á 6 miljoen Palestijnen in vluchtelingenkampen buiten Israël. Tellen die mee?

De Oslo-accoorden gingen uit van een beperkte visie, waarin alleen de Palestijnen begrepen werden die in de bezette gebieden wonen; de Palestijnen zelf werkten daaraan mee.

Het zogenaamde Peace Process gaat steeds uit van verkeerde aannames. MAAR: Israël is de sterke partij en alles wordt door de Israëlische bril bekeken. Palestijnse leiders kunnen weinig kanten uit. Naar wensen en verlangens van Palestijnen wordt niet gekeken. De kolonisatie gaat door; net als de onderdrukking. Er zijn drie stappen (de drie A's   van Pappe ) die Israël zou moeten zetten voordat men aan een echt 'peace process' kan toekomen:

Acknowledgement : erken het onrecht, maak excuses

Accountability: compenseer in geld het onrecht wat is aangedaan

Acceptance: stop het goedpraten van de bezetting.    

1. Oudste geschiedenis

De naam Palestina wordt al rond 1200 v. C. gebruikt, maar wordt in de moderne en nieuwste geschiedenis eigenlijk slechts gebruikt om het mandaatgebied aan te duiden dat door de Volkenbond werd bestuurd tussen 1919 en 1948. Voor 1919 was 'Palestina' eeuwenlang onderdeel van het Romeinse Rijk, daarna het Oost-Romeinse (of Byzantijnse) Rijk, vanaf de zevende eeuw van diverse Arabische Kalifaten, soms kortstondig van de Christelijke Kruisvaarders en vanaf 1517 behoorde het als 'provincie' gedurende 400 jaar tot het Turkse (of Ottomaanse Rijk).

21 september 2015:
Een archeologische verklaring in de Israëlische krant Haaretz van de herkomst van de Palestijnen: Het artikel geeft aan dat het gebied aan de zuidwest kust van wat nu Israël heet om 1100 vC al bekend stond als het koninkrijk “Palastin”.

 

2. Pogroms in Rusland, zionisme, Balfour Declaration en Aliya

Omstreeks 1850 leek, mede doordat de ideeën van de Verlichting vrij algemeen waren geaccepteerd, de positie van de joden in West-Europa iets verbeterd. Er voltrok zich een zekere assimilatie (= aanpassing aan en inpassing in de maatschappij). Of joden werden ten minste getolereerd. Maar in Rusland en Oost-Europa veranderde er weinig tot niets. Massale pogroms aan het einde van de negentiende eeuw leidden ertoe dat veel joden Rusland verlieten en een nieuw bestaan trachtten op te bouwen in de VS, West-Europa of in Israël/Palestina, dat tot het Turkse Rijk behoorde. Desondanks werd dat gebied door een aantal joodse groeperingen als het nieuwe toevluchtsoord voor de joden gezien. Dit was het begin van het moderne zionisme. Nathan Birnbaum gebruikte deze term voor het eerst. Hij wilde kolonisatie door de joden van Israël/Palestina. In 1893 schreef hij een boek over de nationale wedergeboorte van het joodse volk in Israël/Palestina. In 1896 verscheen het bekende 'Der Judenstat, Versuch einer modernen Lësung der Judenfrage' van Theodor Herzl. De enige oplossing van het 'Jodenvraagstuk' was volgens Herzl de stichting van een Joods Nationaal Tehuis in Israël/Palestina. Herzl organiseerde het Eerste Zionistische Congres te Bazel in 1897. Niet alleen de vervolgingen in Rusland stimuleerden Theodor Herzl en zijn medestanders, zij constateerden ook dat de gelijkwaardigheid van joden in West-Europa maar schijn was.

4 april 2016:

Het gedeelde leven van joden en Palestijnen voor het Zionisme: http://972mag.com/before-zionism-the-shared-life-of-jews-and-palestinians/118408/

2 november 2015:

Balfour en het ‘joods nationaal thuis'.
http://www.alexandrina.nl/?p=4278

Herzl wilde die joodse staat langs diplomatieke weg bereiken. Onderhandelingen met de Turkse sultan leidden echter tot niets. Wel lukte het de zionistische organisaties omvangrijke landaankopen te doen in Israël/Palestina. De Zionistische zaak kwam in een stroomversnelling door de mysterieuze belofte die de Britse minister van buitenlandse Zaken, Balfour, tijdens de Eerste Wereldoorlog deed. In 1917 kwam hij met de zgn. Balfour Declaration. Daarin stond dat de Engelse regering 'welwillend stond tegenover de stichting van een Nationaal Tehuis voor de joden'. Ook over Israël/Palestina werd gesproken, maar dat het Nationaal Tehuis (en wat is dat precies?; een eigen nationale staat; een eigen autonoom gebied binnen een bestaande staat?) daar ook moest komen, stond niet vast. Althans niet voor de Engelse regering. Wel voor de joden, waar ook ter wereld. Velen namen alvast een voorschot op de toekomstige joodse staat en emigreerden naar Israël/Palestina. De Engelse regering had verwachtingen gewekt die de lading van een tijdbom zouden kunnen hebben. Niemand wist of en wanneer die zou afgaan.

De joden van de eerste aliya (= emigratiegolf naar Israël) konden door de eerder genoemde landaankopen in Israël/Palestina een nieuw bestaan beginnen.

Tijdens daaropvolgende aliya's, in de jaren twintig en dertig van de 20e eeuw, stroomden tienduizenden, vooral Europese joden richting Palestina (zoals het gebied nu officieel als Engels mandaatgebied heette). Die kochten nog meer land van de Palestijnse bevolking. De spanningen liepen daardoor hoog op.

Natuurlijk kwam de emigratiestroom naar Palestina al tijdens, maar vooral direct na de Tweede Wereldoorlog, nog eens extra op gang door de holocaust. De door nazi-Duitsland uitgevoerde massale vernietiging van zeer veel Europese joden deed velen besluiten om Europa te ontvluchten. Velen emigreerden of vluchtten naar de VS, velen emigreerden of vluchtten naar Palestina en later Israël.

17 november 2014:

Een artikel van Alan Hart waarin hij de vraag opwerpt of het Judaïsme en het Zionisme niet uit elkaar moeten gaan.

Enkele markante uitspraken in dit artikel:
•  .... it can be said without fear of contradictio that Zionism, founded in the knolletje that it would have to resort to ethnic cleansing to achieve its goal, never had a moral compss.
•  Israelis must be aware that the price of thair misconduct is paid not only by them but also Jews throughout the world.
•  “Likud policies” should be replaced by “the policies of the neo-facist tight and the racist religious zealots”
http://sabbah.biz/mt/archives/2014/02/17/judaism-zionism-divorce-making/#utm_source=Sabbah+Report+Newsletter&utm_campaign=4e93e6b781-Mailchimp_RSS_EMAIL_CAMPAIGN&utm_medium=email&utm_term=0_b25ea89f16-4e93e6b781-414488809

3. Onder Engels gezag

Israël/Palestina werd eeuwenlang bewoond door Arabische Palestijnen en een klein aantal joden. In de loop van de twintigste eeuw nam het aantal joden dat 'naar huis terugkeerde', gestaag toe. Dat stijgende aantal joden in Israël/Palestina veroorzaakte spanningen onder de Arabisch/Palestijnse bevolking, die het gevoel kreeg dat hun land werd ingepikt.

             

Wie de geschiedenis van het Midden-Oosten in 'onze' eeuwen (de negentiende, twintigste en begin eenentwintigste) bestudeert, moet dus constateren dat deze wordt overheerst door de tegenstelling tussen joden en Palestijnen. Het streven van de zionistische joden naar een eigen staat deed het sluimerende Arabisch/Palestijnse nationalisme ontwaken. Toch was dat deel van het Midden-Oosten, waar de problemen ontstonden, namelijk Israël/Palestina, in de negentiende eeuw en het begin van de twintigste eeuw geen onafhankelijke, Arabische of Palestijnse nationale staat. Het gebied was onderdeel van het Turkse Rijk. Palestijnen en joden bewoonden dit 'Palestina'. De problemen ontstonden toen het Turkse Rijk na de Eerste Wereldoorlog - de Turken hadden aan de Duitse kant meegevochten en kwamen dus als verliezers uit de oorlog - uiteenviel en een groot aantal gebieden, waaronder zijn bezittingen in het Midden-Oosten, moest afstaan. Joden en Palestijnen meenden aanspraken op Israël/Palestina te kunnen maken. In beide gevallen waren hun aanspraken terug te voeren op afspraken met Groot-Brittannië.

Dit land vocht mee tegen Duitsland en Turkije in dit gebied, dus tegen de Turken, die toen daar de baas waren. In 1917 beloofden de Britten aan de Palestijnen dat ze in dit land hun eigen staat mochten oprichten, als ze hielpen om de Turken te verdrijven.
Vanaf 1919 had Groot Btittannië het mandaat gekregen van de internationale gemeenschap om dit gebied voorlopig te besturen.
Tegen de joden heeft de Engelse minister van buitenlandse zaken, Balfour, ook in 1917, gezegd dat er een 'nationaal tehuis' zou moeten komen voor joden. De joden vertaalden dit met 'een eigen staat' in dit gebied.

4. De belangrijkste feiten en jaartallen

63 v. Chr. veroverde de Romein Pompejus Jeruzalem

70 na Chr. werd een groot deel van Jeruzalem door de Romeinen verwoest
Vanaf ongeveer 100 na Chr. leefden veel joden in de diaspora, de verstrooiing

1215 - de rooms-katholieke kerk bepaalde, dat de joden verplicht waren een teken (bijvoorbeeld de bekende gele ster) van hun jood-zijn zichtbaar op hun kleding te dragen

Na 1850, vooral na 1890 - opkomst van het moderne zionisme

1882 - 1938: vijf aliyah's (grote emigratiegolven):
I. 1882-1903, t.g.v. felle pogroms in Rusland. 
II. 1904-1914, opnieuw na Russische pogroms; ook het mislukken van de (eerste) Russische revolutie (van 1905) speelde een rol. 
III. 1918-1923, vooral jonge mensen uit Rusland, Polen en de VS trokken uit idealistische motieven (en ook wel uit teleurstelling over het Europa van na de Eerste Wereldoorlog) naar Palestina.
IV. 1924-1931, vooral emigranten uit Polen: de fel anti-joodse politiek van de Poolse regering in die jaren deed velen (zo'n 80.000) besluiten om naar Palestina uit te wijken.  
V. 1932-1938, aanvankelijk Oost-Europese joden (door het toenemend antisemitisme daar), later vooral emigranten uit nazi-Duitsland (op de vlucht voor Hitler's rassenpolitiek).  De latere emigratie van joden naar Palestina verliep niet zozeer in golven en werd daarom niet meer aangeduid met de term aliyah

1896 - verscheen het bekende 'Der Judenstaat' van Theodoor Herzl
eerste aliyah (= emigratiegolf naar Palestina)
tweede aliyah - in de jaren twintig en dertig van de 20e eeuw:tienduizenden, vooral Europese joden naar Palestina. Oplopende spanningen tussen joden en de Arabische bevolking.

1918 - Balfour Declaration. Daarin stond dat de Engelse regering 'welwillend stond tegenover de stichting van een Nationaal Tehuis voor de joden'.

1919 - Israël/Palestina wordt mandaatgebied van de Volkenbond en als zodanig door Engeland bestuurd. Dat duurt tot 1948. De officiële naam is nu Palestina.

1947 - VN-besluit om het gebied te verdelen in een joods/Israëlische en een Arabisch/Palestijnse staat.

5. Ontstaansgeschiedenis van de staat Israël

Zie:      http://www.palestina-komitee.nl/voor_beginners      en download: Palestina Israel de belangrijkste feiten.

2 april 2014:

“The Ethnic Cleansing of palestine”.
Ilan Pape spreekt hier n.a.v. zijn boek met dezelfde titel over de situatie in Israël en Palestina in het verleden en het heden en hij doet suggesties voor de toekomst.
http://www.youtube.com/watch?v=buhpHTGAlTE&feature=share