Palestina-Israël.info
         
 

 

 

DAGELIJKS LEVEN

Checkpoints in het dagelijks leven in bezet gebied

 

De verhalen op deze pagina zijn niet van zeer recente datum. Maar ze zouden zo uit het 'nu' kunnen komen. Alleen de tekst over de arbeiders vanuit de Gazastrook klopt niet meer met de werkelijkheid nu. Wel is het zo dat op veel plekken in de Westbank het nu net zo gaat.

31 juli 2014:

Hoe het toegaat bij een checkpoint: https://www.facebook.com/photo.php?v=694525737305220&set=vb.518947111529751&type=2&theater

Zie het bericht van 9 februari 2014:
Hoe moeilijk het is om van Bethlehem naar Jeruzalem te komen:
http://bothsidesofthewall.com/2014/02/09/checkpoint-300/

In de Leeuwarder Courant van 13 april 2004 verscheen onderstaande column 'Hek' (dit is een deel)
auteur: Rob Kerkhoven

,,Onlangs trouwde mijn broer. We hadden ongeveer veertig gasten uitgenodigd", vertelt Mu'amar. Hij is boer en woont in de buurt van Qalqilya, een Palestijnse stad, gelegen in het uiterste westen van de door de Israëli's bezette Westbank, slechts 25 kilometer ten noordoosten van Tel Aviv. Ik las deze zin op de website van United Civilians for Peace (UCP). UCP is een gezamenlijk initiatief van zes Nederlandse niet-gouvernementele organisaties (NGO's), waaronder Novib, Cordaid, het IKV e.a. (zie www.unitedcivilians.nl) Het richt zich op het streven naar een rechtvaardige oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict, uitgaand van het internationaal humanitair recht, plus alle relevante conventies en VN-resoluties.

,,De feestgangers kwamen van beide zijden van een checkpoint. Dat ging echter al om acht uur dicht. Maar dan is het feest nog niet gedaan, het begint pas. Eén van m'n familieleden legde het probleem voor aan een Israëlische soldaat, een al wat oudere reservist. Er werd afgesproken dat ze later op de avond toch zouden worden doorgelaten", vervolgt Mu'amar.

.........................

Of de humane Israëlische reservist ook later die nacht nog dienst had, vermeldt het relaas van Mu'amar niet. Wellicht waren de bruiloftgangers gedwongen om toch bij Mu'amar te overnachten. En daardoor ernstig in overtreding! We mogen hopen dat het goed ging, want mensen moeten ondanks alles de kans krijgen om hun leven nog een beetje normaal te laten verlopen. Je moet kunnen differentiëren: je wilt terroristen in de kraag vatten, maar je moet ook de in meerderheid onschuldige bevolking een zo normaal mogelijk leven bieden in een abnormale situatie. En dat is duivels lastig als het politieke klimaat van alledag zo vergiftigd is, dat elke Palestijn, man, vrouw of kind, een potentiële wandelende zelfmoordbom in spe lijkt.

Aldus de column van Rob Kerkhoven

een Israëlische militaire post

Tay'ous, een Israëlische vredesgroep, bracht voedsel en kleding naar een dorp dat geheel is afgesloten van de omgeving.

Door een Israëlische weg, waarop geen Palestijnen mogen komen, zelfs niet oversteken, en de blokkade van de al lang bestaande Palestijnse weg die de Israëlische weg kruist, moesten alle goederen over de blokkade heen gedragen worden. Aan de andere kant stond een Palestijns vrachtautootje, dat de goederen naar het dorp bracht.

 

In de Palestijnse stad Hebron zijn straten halverwege afgesloten voor Palestijnse bewoners, omdat er aan de andere kant joodse mensen (kolonisten) wonen.

Tot aan de blokkade in 2004 konden steeds minder Palestijnen uit de Gazastrook werken in enkele steden in Israël. Om daar te komen moesten ze iedere ochtend door het checkpoint Erez. En iedere avond als ze naar huis gaan weer. Om door het checkpoint te komen hadden ze uren nodig. Ze liepen door een corridor van gaas als makke schapen in een hok.

Thuis sliepen ze een paar uur en daarna stonden ze dan weer op tijd in de rij om door het checkpoint te komen.

foto Janny Beekman

Omdat Palestijnen niet op Israëlische wegen mogen komen, zijn de kruisende Palestijnse wegen geblokkeerd met bulten zand, betonblokken enz. De mensen die naar de overkant moeten zijn hierdoor gedwongen om uit de taxi te stappen (het openbaar vervoer daar), over de blokkade te klauteren, soms een paar honderd meter te lopen en dan een andere taxi te nemen. Als je tas niet te zwaar is, is dat niet zo heel ingewikkeld, maar als er grote dingen, of veel, moet worden vervoerd, is dat een moeilijk obstakel.

Maar erger is voor de Palestijnen, dat ze het voelen als een vernedering. Het is in hun eigen gebied en ze zijn niet vrij om te gaan en te staan waar ze willen. Als ze het juiste pasje hebben om uit hun dorp te mogen gaan, mogen sommige mensen door het checkpoint heen. Maar nooit met een auto, alleen te voet en na controle van hun pasje. Vaak gaat de controle met geweld gepaard. Of een ambulance mag niet verder rijden. Het komt nogal eens voor dat er bij een checkpoint een baby wordt geboren zonder de nodige medische verzorging. Of mensen sterven onderweg, omdat de ambulance bij het checkpoint langdurig werd opgehouden.

Janny Beekman:

"In januari 2005 was ik bij het checkpoint naar Bethlehem. Er kwam een ambulance aan met een vrouw die voor een operatie naar het ziekenhuis in Jeruzalem moest. De ambulance werd helemaal doorzocht door de Israëlische soldaten, maar ze vonden niets: de vrouw lag op een deken op de bodem van de auto, verder lag er niets in. Maar de ambulance mocht er niet door. Toen ik verderop de chauffeur vroeg: "Wat nu?" zei hij: "Niets aan de hand, ik weet wel hoe ik er kan komen. Alleen kost dat 3 uur."

Nou was dat voor deze vrouw niet fataal. Maar ik kreeg in november 2007 het verhaal te lezen van een vriend uit Rafah in de Gazastrook over een jongen van 17 jaar die voor kanker behandeld moest worden in een ziekenhuis in Jeruzalem, maar geen toestemming kreeg van de Israëlische militairen en na enkele weken is overleden."

Om eens te 'ervaren' wat een checkpoint in werkelijkheid is, zie:
http://sabbah.biz/mt/archives/2009/09/21/video-daily-humiliation-at-bethlehem-checkpoint/

Of:

http://www.youtube.com/watch?v=WcYcw-uWqzk
Dit filmpje is wel gespeeld, maar volledig volgens de waarheid, zoals die regelmatig, ook anno 2013 voorkomt in de bezette gebieden.