Palestina-Israël.info
         
 

 

 

BEZETTING

checkpoints

Wat je hier kunt lezen:

1. Laatste berichten
2. Over checkpoints
3. Het pasjessysteem
4. Machsom Watch
5. Blokkades
6. Tussen Bethlehem en Jeruzalem

1. Laatste berichten:

17 oktober 2014:

Verzet van joodse Israëli tegen de bezetting van de Westbank met alle ellende voor de Palestijnen die daarbij hoort.
http://www.youtube.com/watch?v=oJPhBn7AjbE&feature=youtu.be

9 februari 2014:

Hoe moeilijk het is om van Bethlehem naar Jeruzalem te komen:
http://bothsidesofthewall.com/2014/02/09/checkpoint-300/

31 december 2013:

Even de snelweg nemen om snel van Jeruzalem naar Tel Aviv te komen is er voor Palestijnen niet bij. Ook de Israëlische checkpoints maken het Apartheids beleid van Israël duidelijk:
http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2013/12/31/israels-apartheid-treft-ook-het-verkeer

30 december 2013:

Weer iemand overleden omdat hij vanwege een checkpoint (dit keer niet een vast, maar een mobiel) niet op tijd in het ziekenhuis kon zijn:
http://www.maannews.net/eng/ViewDetails.aspx?ID=661089

 

2. Over checkpoints

Het gevolg van een bezetting is dat je controle wilt houden over het gebied en de mensen daarin.
Het onderliggende motief voor die controle is meestal dat de bezetter bang is voor de bevolking. De angst voor aanslagen is groot onder de Israëli.
Het gevolg voor de Palestijnse bevolking is dat het dagelijks leven lamgelegd wordt.

Voor die controle zijn er verspreid over de Palestijnse gebieden controleposten ingericht. Iedereen die zo'n post wil passeren, wordt daar streng of minder streng gecontroleerd op identiteit. Controleposten zijn niet alleen op de grens tussen Israël en de Palestijnse gebieden, maar ook verspreid over het hele gebied. Steeds komen er nog checkpoints bij.

Dit zijn vaste controleposten. 
Daarnaast zijn er ook mobiele checkpoints.
Die worden zomaar ergens op een Palestijnse weg geplaatst.
Het kan bestaan uit een pantservoertuig of een tank die dwars op de weg wordt gezet en waarlangs niemand kan gaan zonder gecontroleerd te zijn.
Vaak duren die controles heel lang.

foto Janny Beekman

"De wereldvrouwenmars was in 2004 in het noorden van Palestina, toen er plotseling een tank midden op de weg stond en de bus waarin 60 vrouwen van over de hele wereld zaten werd gesommeerd om te stoppen. 
Onze onderhandelaarsters hebben twee uur gepraat met de militairen, gebeld met allerlei ambassades, met de Israëlische legerleiding en met journalisten. Pas toen mochten wij doorrijden.
Ondertussen zat er langs de weg, op een bergje zand, een Palestijnse jongen van 18 jaar. Toen wij hem vroegen wat hij daar deed, vertelde hij dat hij op weg van school naar huis was. De soldaten hadden zijn identiteitspasje in beslag genomen 'om te controleren'. Hij zat daar al enkele uren. En hij verwachtte dat hij er zou moeten blijven tot de volgende ochtend, want het werd inmiddels donker. En hij kon niet weg voordat hij zijn ID-pasje terug had. Want geen Palestijn kan ergens naar toe zonder pasje.

En maar wachten ...... Misschien mag hij er door. Of hij ... of hij?

foto Janny Beekman

Gelukkig gaat het ook soms goed, maar hoe het heel vaak bij een controlepost toegaat ziet u in het volgende filmpje, waarschijnlijk gefilmd door vrouwen van Machsom Watch:
http://sabbah.biz/mt/archives/2012/01/05/israeli-checkpoint-video/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+SabbahsBlog+%28Sabbah+Report%29

3. Het pasjessysteem

Om een checkpoint te kunnen passeren moet een Palestijn een pasje hebben.
Of je naar school gaat, naar een ziekenhuis moet, of op familiebezoek wil, je moet een pasje hebben. Ook de boer die naar zijn land aan de andere kant wil gaan.
Er zijn echter twee problemen:

1. Het afgeven van een pasje moet worden goedgekeurd door het Israëlische leger en dat doet dat slechts zeer mondjesmaat.

2. Er zijn meer dan 7 soorten pasjes en als je niet het juiste pasje hebt, kom je niet verder.

Een pasje ziet er ongeveer uit zoals in Nederland een pinpas, dat formaat en van hetzelfde materiaal.

Janny Beekman in januari 2002:
"Ik ging mee met Tayyous, een Israëlische hulporganisatie, naar een afgelegen Palestijns dorp vlakbij Hebron, om hulpgoederen te brengen.
Ik had daar een gesprek met een jongeman van 20 jaar. Hij was student aan de universiteit te Bethlehem.
Op een ochtend wilde hij naar Bethlehem gaan, zoals altijd. Hij had het juiste pasje, dus kon hij het checkpoint passeren. Maar de Israëlische soldaat die op die dag daar dienst had, brak een puntje van de pas om en zei toen: "Dit pasje is niet meer geldig."
De jongeman wist dat het geen enkele zin had om te protesteren, ging naar huis en berustte in zijn lot.
De volgende dag probeerde hij het weer. Er stond immers een andere Israëlische soldaat. Maar ook die liet hem niet door, omdat het pasje 'kapot' was.
De jongeman probeerde een nieuw pasje te krijgen, maar dat lukte niet. Hij werd gedwongen om zijn studie op te geven."

Palestijnen van de Westbank die getrouwd zijn met een Palestijn in Jeruzalem en in Jeruzalem wonen, hebben een speciaal pasje. Dat is geldig in Jeruzalem, zolang zij daar zijn. Zodra zij op familiebezoek gaan op de Westbank en weer terug naar huis willen gaan, komen zij Jeruzalem niet meer in. Oftewel, zij moeten kiezen tussen hun (haar) eigen familie en het gezin.

Zie ook http://www.breakingthesilence.org.il/

4. Machsom Watch

Machsom is het hebreeuwse woord voor controlepost. 
Een vredesorganisatie in Israël is Machsom Watch. Israëlische vrouwen van middelbare leeftijd houden de situatie bij de veel checkpoints in de gaten, om te voorkomen dat er mensenrechten geschonden worden. Zij hopen door hun morele overwicht een matigende werking op de Israëlische soldaten te hebben. Ze zouden hun moeder kunnen zijn!
Het aantal vrouwen dat meedoet aan Machsom Watch is de laatste jaren gegroeid tot meer dan 400. Zo kunnen ze op steeds meer controleposten werken in opeenvolgende shifts.

Johke Heerkens Thijssen (mei 2005): 
"Doordat onze groep zelf al diverse malen checkpoints is gepasseerd weten we uit eigen ervaring hoe nerveus de stemming daar kan zijn en hoe lang er meestal gewacht moet worden om de controle te passeren. Het hangt erg van het moment af, of de zaken vlot verlopen of niet. In rustiger tijden is alles minder gespannen. Is er politieke onrust, dan is er veel meer kans op problemen. Zo nu en dan zijn er extreme controles, dan moet er bijvoorbeeld een vrachtauto helemaal uitgeladen worden, zonder enige vorm van uitleg. Dat levert enorme files op en de chauffeur wordt dan dikwijls op een onbeschofte manier behandeld."

Nawa Elyashar, een van de vrouwen van Machsom Watch, vertelde, dat de vrouwen aanvankelijk puur observatoren waren. Later breidden ze hun taken uit. Ze kijken toe en schrijven de belangrijkste gebeurtenissen op. Bij onregelmatigheden spelen ze informatie door naar de media of een advocaat, of ze stellen een militaire chef op de hoogte van een uitwas. De vrouwen moeten heel precies zijn in hun observaties, anders worden voorvallen ontkend. Zo werd in een bepaald geval ontkend dat de soldaten mensen mishandeld hadden, totdat het een keer gefotografeerd werd, zodat er niets meer te ontkennen viel.

Soms is er op zo'n post een districtscommandant aanwezig, die de regels goed kent. Hij wil dat de soldaten zich correct gedragen en hij vindt het ook prettig, wanneer de vrouwen van Machsom Watch onregelmatigheden rapporteren, wanneer hij zelf niet aanwezig is. Zo'n commandant heeft meerdere posten onder zijn bevel en hij heeft belang bij een rustige gang van zaken op de 'werkvloer'. Een officier zei eens tegen de vrouwen: "We hebben hetzelfde doel". Wanneer de vrouwen bellen met de hoofdpost, als er zich iets voordoet wat niet door de beugel kan, komt er al snel een witte auto van de leiding aangereden. 

Langzamerhand begonnen de vrouwen van Machsom Watch ook hulp te verlenen en te bemiddelen in moeilijke situaties. Ze stelden bijv. vragen aan de soldaten:"Waarom doe je zo?" En ze zorgden dat de humanitaire omstandigheden beter werden, door het vragen om vlottere behandeling van ouderen en moeders met kinderen of ambulances. Ook watervoorzieningen en overdekte wachtplaatsen ter bescherming tegen zon en regen werden geregeld. Natuurlijk willen de vrouwen eigenlijk dat de controles totaal verdwijnen, maar die zijn nu eenmaal door de Israëlische overheid zo bepaald en het ligt buiten hun macht om dat te veranderen.

De laatste tijd worden de vrouwen van Machsom Watch door sommigen helaas als verraders beschouwd. De soldaten vinden hen bedreigend, omdat ze teveel onregelmatigheden rapporteren. Zo is er sinds enige tijd een website die zich 'Women in Green' noemt. Deze vrouwen vervalsen informatie en zijn een soort fans van de soldaten. Ze provoceren de vrouwen van Machsom Watch en als er dan een probleem ontstaat wordt dat onmiddellijk gefilmd.

Zie voor foto's www.machsomwatch.org

5. Blokkades

Naar iedere Israëlische nederzetting in de Westbank gaat een Israëlische weg. Op die wegen mogen geen Palestijnen  komen. Zelfs niet met hun ezelskar. Dat zou gevaar kunnen opleveren voor Israëlische passanten. Er komt om de paar minuten een Israëlische jeep langs op patrouille.

Een Palestijnse weg die op een Israëlische weg uitkomt of die kruist, wordt geblokkeerd. Meestal met een hoge bult zand en blokken beton. Naast de checkpoints belemmeren ook deze blokkades het Palestijnse verkeer erg.
Want het betekent dat een Palestijn voor de blokkade zijn auto moet parkeren of uit een taxi (het openbaar vervoer) moet stappen, naar de overkant moet lopen en daar een andere taxi moet nemen om verder te kunnen gaan. Dat kan betekenen dat grote en zware artikelen soms over 100 meter moeten worden gedragen.

Foto Janny Beekman

Janny Beekman, wereldvrouwenmars 2004:
"We waren onderweg van Jenin naar Nazareth. Plotseling stopte de bus met 60 vrouwen van allerlei landen in de wereld. We moesten uitstappen en met onze koffers sjouwen over een lengte van bijna 500 meter: er was door het Israëlische leger een stuk Palestijnse weg opgebroken. Aan de andere kant stond een andere Palestijnse bus klaar om ons verder te vervoeren."

Als je bedenkt dat de Israëlische wegen dwars door Palestijns gebied gaan, kun je je voorstellen dat dat voor het Palestijnse verkeer een grote belemmering betekent.

6. Tussen Bethlehem en Jeruzalem

Ik kwam net terug van een fijne drieweekse vakantie in het buitenland. Voor mij was het nog meer vakantie van de checkpoints dan vakantie van werk geweest! Ik kwam terug naar het gedoe van de gevreesde dagelijkse checkpoint oversteek van   Betlehem naar Jeruzalem, om er achter te komen dat de Israëli's een nieuwe regel hebben ingesteld die het reizen naar en van Jeruzalem nog moeilijker maakt dan daarvoor.

De nieuwe regel houdt in dat iedere Palestijn die oversteekt naar Jeruzalem / Israël zich zowel op de heen- als de terugreis moet registreren. Iedereen die in Jeruzalem wordt betrapt zonder registratie van binnenkomst bij de checkpoint, evenals degenen die 's ochtends geregistreerd zijn maar niet voor terugkeer later op de dag, zal gevangen gezet worden en vervolgd.

Dus nu, dankzij de nieuwe maatregel, kunnen mensen niet meer in Jeruzalem overnachten. Het houdt ook in dat men niet meer naar huis kan gaan via het Beit Jala chekpoint ( weg van tunnels) want daar kan je niet registreren. Dit heeft als gevolg dat er minimaal een verdubbeling is van het aantal mensen die 's ochtends door de checkpoint heengaan omdat alle arbeiders die 's nachts bleven slapen bij hun werkplek in Israël dat niet meer kunnen doen. 's Avonds is er zelfs een verdriedubbeling van het aantal mensen die terugkeren door degenen die via de andere weg terugkwamen of bleven overnachten .

Een groot aantal mensen die uit de afgelegen dorpen rond Hebron komen kunnen hun werk in Jeruzalem niet meer behouden, waaronder ook een van de stafleden van de YWCA Jeruzalem, omdat de reis naar de checkpoint alleen al 2 uur is. Zij reisden voorheen eens per week of per maand, maar gedwongen dagelijkse terugkeer zal waarschijnlijk te veel zijn voor de meeste van hen. Wij, de rest, hebben het maar te doen met langere rijen gefrustreerde wachtende mensen, het verdoen van nog meer tijd en een start van de werkdag met een nog hoger frustratieniveau.

Je kunt alleen maar bewondering hebben voor de creativiteit van de Israëli om met nieuwe manieren op de proppen te komen die onze levens nog ellendiger maken. Wat zullen ze volgende keer verzinnen?

Maart 2009-05-22

Rana Qumsiyeh

Fundraising, Reporting and Communications Officer

YWCA of Palestine

April, 2014:

Er is in al de afgelopen jaren niets veranderd. Misschien is het zelfs slechter geworden.

‫    ‬ Palestinian Christians' Entry into Jerusalem:

In Luke 19:41 “as Jesus approaches Jerusalem, he looks at the city and weeps over it, foretelling the suffering that awaits the city”.

On Palm Sunday, I was planning with my kids to enter Jerusalem and to remember Jesus's entry as The Prince of Peace. I was thinking that I would be able to walk His path. I was willing to carry palm branches as a symbol of triumph and victory. I was imagining that this day would be a springtime as 2014 years ago, when Jesus entered Jerusalem. When the holy city of Jerusalem was crowded with people waiting for the King.I was preparing my kids as well as myself for this day, to enter Jerusalem with happiness, faith and love to welcome the Lord.

I was waiting for the military permit to enter Jerusalem since I am not free to access to the Holy City. I was searching at my church for the military permit to be issued by the Israeli government. Then I discovered that my kids' names were not there, which means I won't be able to enter Jerusalem on that day. The day that my kids and I were waiting for year to year. I felt frustrated and my kids felt sad and at the same time jealous because some of their friends got permits. So instead of being happy remembering Jesus' entry to Jerusalem, my kids and I were really sad. Then, we remembered Jesus's promise that He would resurrect from death after three days and give us life and happiness.

Hence, we celebrated Palm Sunday in Bethlehem instead of Jerusalem. Jerusalem that is only 10 minutes  a drive from my house. We prayed at the Nativity Church as an alternative for the church of St Anne. Even though we were sad, we succeeded to celebrate this day with joy, sumud and hope because we have in our hearts faith and trust in God. So, we won at the end the way Jesus won by His resurrection. We succeeded to roll the rock and overcome our grief, anger and sadness, the way Jesus did in order to complement the mystery of our salvation. At the end, we shouted, “Hosanna! Blessed is the one who comes in the name of the Lord”.

Rania Murra
AEI Director