Palestina-Israël.info
         
 

 

 

GESCHIEDENIS

Tweede Intifada

 

1993 - Oslo-akkoorden: vredesakkoord tussen Israël en de PLO (zie ook onder vredesonderhandelingen)
1994 - Vredesakkoord tussen Israël en Jordanië.
1995 - Moord op de Israëlische minister-president Rabin. Peres volgt (tijdelijk) op. Rabin maakte al drie maanden voor z'n
           dood bekend dat hij regelmatig werd bedreigd, omdat hij vredesonderhandelingen was aangegaan en Yasser Arafat
           de hand had gedrukt. Volgens hem kon het gevaar van extreemrechtse groeperingen komen, maar ook van een
           enkele loslopende gek. Uiteindelijk werd hij doodgeschoten door Yigal Amir, 27 jaar, die in een lange en bloederige 
           traditie stond van extreem rechts geweld in Israël.
1996 - Tot 1999 hielden zijn opvolgers Perez, Netanyahu de uitvoering van de vredesonderhandelingen op een laag pitje.
1999 - Barak wint de verkiezingen en wordt de nieuwe Israëlische minister-president.
2000 - in september bezocht Likud-leider Ariel Sharon de Tempelberg. Dit bezoek was een directe aanleiding
          (anderen zeggen oorzaak) voor het uitbreken van de tweede Intifada. (Zie hieronder.)
2001 - Sharon wint de verkiezingen en wordt de nieuwe Israëlische minister-president.
2002 - Begin van de bouw van het Veiligheidshek 'security fench' door Israël. Die 'Muur' moet de Westoever (de
           Westbank) van Israël gaan afscheiden om het binnendringen van  terroristen te verhinderen. De Palestijnen hebben
           het al snel over Apartheidsmuur. (Zie ook onder: dagelijks leven/de muur en onder bezetting/de muur.)
2003 - Lancering van 'de routekaart naar de vrede', een alomvattend plan voor vrede tussen Israël en Palestijnen van
          de VS, de VN, de EU en Rusland. (Zie ook onder vredesonderhandelingen.)

24 juli 2014:

Een DERDE intifada?
https://decorrespondent.nl/1512/Waarom-een-derde-Palestijnse-volksopstand-dichterbij-is-dan-ooit/113630256432-7b4e213a

De tweede Intifada

Op 28 september 2000 laaide het geweld in Israël/Palestina na een betrekkelijke periode van rust weer op. Op die dag bracht Ariel Sharon een provocerend bezoek aan de Tempelberg, de heilige plaats voor Joden en Moslims. Daar stond immers ooit de tempel van de Joden (en nu nog de Klaagmuur) en staan de Heilige Rots en de Al Aqsa-moskee van de moslims.

Op 4 januari 2014 ligt Sharon al acht jaar in coma na een herseninfarct. Zijn situatie verslechtert nu snel. Naar aanleiding daarvan heeft Miko Peled, zoon van een Israëlische generaal, een artikel geschreven: Final Words on Sharon: http://mikopeled.com/2014/01/04/final-words-on-sharon-by-miko-peled/

De huidige premier Sharon, in 2000 nog oppositieleider, noemde zijn bezoek aan de Tempelberg een gebaar van vrede, maar de Palestijnen zagen het als een grove uitdaging. Ze gingen woedend de straat op. De politie sloeg de opstand hard neer. Het gevolg: vele doden en gewonden. Het was het begin van een nieuwe reeks aanslagen en vuurgevechten. De tweede Palestijnse volksopstand, de tweede Intifada was begonnen. 

De uitbarsting van geweld kostte tot eind 2006 aan meer dan drieduizend mensen het leven. De meeste slachtoffers zijn Palestijnen, ruim 3000, die tijdens protesten of wraakacties van het Israëlische leger werden doodgeschoten. De Israëlische doden (ongeveer 350) vielen vooral tijdens zelfmoordaanslagen door Palestijnen.

Daarbij richtten degenen die de aanslagen pleegden zich vooral op plekken waar veel mensen zijn, zoals bussen, discotheken en restaurants. De beelden staan nog op bijna ieders netvlies: doden, zwaar gewonde hevig bloedende mensen, overlevenden die met paniek in hun ogen over straat lopen.

Om de nederzettingen heen werd een strook grond van soms wel 800 meter helemaal kaal gemaakt, zodat de Israëlische soldaten een goed uitzicht hadden. Zo konden nieuwe Palestijnse infiltranten tegen worden gehouden.

Elke poging om het geweld de kop in te drukken faalt na nieuwe aanslagen. Initiatieven om uit de ellende te komen zijn er nog wel, maar hebben door het immens wantrouwen aan beide zijden nauwelijks kans van slagen. De Palestijnen en Israël staan verder van elkaar dan ooit, zo lijkt het. Een oplossing voor het conflict was en is ver weg. Oog om oog, tand om tand, lijkt het enig mogelijke devies. Israël koos vooral voor twee 'oplossingen': de weg van het liquideren van kopstukken van de Palestijnse terreur c.q. het Palestijnse verzet en het zich beveiligen, zich afschermen.

De liquidaties treffen vooral de leiders van Fatah en Hamas. De reacties daarop aan Palestijnse zijde blijven nog steeds doorgaan, bijvoorbeeld in de vorm van raketten vanuit Gaza.

Het zich afschermen voltrekt zich via de bouw van een zogenaamd 'security fence', een op veel plaatsen meters hoog hekwerk, op sommige plaatsen een betonnen muur, met om de zoveel meter wachtposten en hier en daar een checkpoint, een controle- en doorlaatpost.

Volgens de Palestijnen is het een 'apartheidsmuur'. (Zie onder: dagelijks leven/de muur en onder: bezetting/de muur.) Gematigde geluiden hoor je aan beide zijden niet of nauwelijks nog, ondergesneeuwd als ze zijn in de spiraal van (media-)geweld. Intussen wordt er natuurlijk ook 'gewoon' doorgeleefd en zijn er (toch) ook tal van vredesinitiatieven. En er is toch ook hoop. Kijk bijv. maar naar de prent hiernaast.

(prent F. Behrendt: Hoop)

 

Zie ook:    http://www.palestina-komitee.nl/voor_beginners    en download: Palestina Israël de belangrijkste feiten.